زندگانی خاتم الاوصیاء

نویسنده : باقر شریف قرشی مترجم : ابوالفضل اسلامی (علی)

حسین بن روح با علی قمی

علامه بزرگوار علی بن حسین قمی نامه ای به حسین بن روح نوشت که از حضرت صاحب الامر - علیه السلام - بخواهد تا آن حضرت دعا کند که خداوند متعال به او اولادی فقیه و دین شناس از این زوجه اش که دختر عمویش است ، عنایت فرماید . حسین روح هم خواسته او را به حضرت مهدی - علیه السلام - رساند ، جواب آمد که از این زوجه اولادار نمی شود ، اما به زودی صاحب جاریه ای می گردد که از او صاحب دو فرزند فقیه می شود. و مدت زیادی نگذشت که صاحب جاریه دیلمیه ای شد و خدا به او سه فرزند ، روزی کرد: محمد ، حسین و حسن . اما محمد و حسین ، از فقهای برجسته و عالمان کم نظیر عالم اسلام می باشند و در حفظ و حافظه ، از آیات خدای متعال بوده اند
و سرعت حفظ آنان مایه شگفتی مردم بوده است و می گویند که این ویژگی به برکت دعای حضرت مهدی - علیه السلام - بوده است. و اما حسن ، آدم متوسطی بود و به عبادت و زهد اشتغال داشته و دور از مردم زندگی می کرده است (121).

وفات حسین بن روح

حسین بن روح 21 یا 22 سال در سفارت و وکالت مقدسه حضرت مهدی - علیه السلام - و تنها مرجع و تنها واسطه امین بین شیعیان و آن حضرت بوده است. مسایل و حقوق و وجوهات آنان را به آن حضرت می رساند و جواب آنها را می گرفت . و بعد از این مدت ، مریض شد و در سال 326 وفات کرد و او را با تشییع مجلل در بغداد ، بازار شورجه - که مهمترین مرکز تجارت و دادوستد بغداد بود - دفن نمودند و مردم ، جهت تبرک ، قبر او ار زیارت می کنند.

4- علی بن محمد سمری

علی بن محمد سمری از شخصیتهای با ایمان و تقواست و در علو شأن و قدر و منزلت او همین بس که او نایب مطلق و خاص حضرت صاحب العصر - علیه السلام - می باشد با اینکه در آن عصر ، جمع زیادی از شیعیان مخلص و از صلحا و شایستگان ، وجود داشته اند. او آخرین نایب خاص آن حضرت می باشد و با فوت او ، غیبت کبرا شروع شد و نیابت عام او به مرجعیت عظمای فقهای شیعه رسید .
راویان ، روایت می کنند که آن حضرت قبل از فوت علی بن محمد سمری برای او توقیعی چنین فرستاد :
ای علی بن محمد سمری ! خدا اجرت بدهد ، تو در خلال شش روز فوت می کنی ، پس کارهای خود را جمع و جور کن و کسی را جانشین خود معرفی نکن ، به درستی که غیبت کامل به وقوع پیوست و ظهوری نیست مگر به اذن خدای متعال و آن وقتی است که زمان ، طولانی و دلها قسی شود و زمین از ظلم ، پر شده باشد و زمانی بر شیعیان برسد که کسی ادعای مشاهده کند. و البته هر کس که ادعای مشاهده کند ، کذاب و افترا زننده است و و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم .... (122).
ما در این توقیع شریف می بینیم هر کس بعد از غیبت کبرای آن حضرت ، ادعای مشاهده امام - علیه السلام - نماید ، کذاب و مفتری است . و از طرف دیگر ، قطعاً و یقیناً - که به تواتر هم ثابت شده است - عده ای از بهترین علمای شیعه واز صلحای آنان ، به حضور اقدس آن حضرت مشرف شده اند و به شرف لقای او نایل آمده اند . در توجیه این دو : مدعی مشاهده ، کذاب است و قطعاً عده ای خدمت آن حضرت رسیده اند ، مطالبی گفته شده است. بهتر از همه آن است که هر کس در زمان غیبت کبرا ادعای مشاهده و نیابت و وکالت او را بنماید - مثل آنچه در زمان غیبت صغرا بود - دروغ گفته و افترا زده است . و چنین ادعایی غیر از آن است که بدون ادعای نیابت و وکالت ، تشرف حضور و ملاقات را اطلاع دهد. و گمان من آن است که این توجیه خوب است .