زندگانی خاتم الاوصیاء

نویسنده : باقر شریف قرشی مترجم : ابوالفضل اسلامی (علی)

الف - سویدی

او می نویسد: شیعیان گمان می کنند امام منتظر - علیه السلام - در سرداب خانه اش در سال 262 در سامرا غایب شده است و محافظان بر آن حفاظت می کنند (98).

ب - ابن تیمیه

او گمان کرده شیعیان عقیده دارند که امام منتظر - علیه السلام - در سردابی که در سامراست ، باقی است و آنان منتظر ظهور او از آن سرداب می باشند (99).

ج - ابن حجر

او هم همین مطلب را ذکر کرده و براساس نظر ابن خلکان آن را به شیعه نسبت داده است و از ابن خلکان نقل کرده که شیعیان معتقدند امام المهدی (امام منتظر) صاحب سرداب است و در آخر الزمان از همان سرداب که در سامراست ، ظهور می کند . می گویند که در سال 265 هجری ، امام منتظر داخل آن سرداب شد در حالی که مادرش به او نگاه می کرد ، سپس دو سطر شعر نقل کرده و سراینده آن را ستوده است ، اما آن دو بیت شعر این است :
ما آن للسرداب ان یلد الذی - صیر تموه بجهلکم انساناً
فعلی عفولکم الصفا اذ انکم - ثلثم العنقاء و الغیلانا (100)
مشتی خاک بر دهان این شاعر باد که شیعیان و پیروان آل بیت رسول را به چیزی که آن را نگفته و به آن اعتقاد ندارند ، همجو کرده است. این شاعر و امثال او از منحرفین و گمراهان می باشند که دروغهایی را بر شیعیان تحمیل کرده و تماماً از حقد و کینه آنان برخواسته است و البته تمام این کینه ها نه بر شیعیان است بلکه کینه و حقد و حسدی است که اینان بر ائمه هدی : - امامانی که اذهب الله عنهم الرجس و طهرهم تطهیراً - داشته و دارند.