خاطرات و حکایتها جلد پنجم

نویسنده : موسسه فرهنگی قدر و ولایت

اشغال لانه جاسوسی، تبلور حقایق انقلاب و ملت

ملت ایران یک ملت انقلابی و یک ملت مؤمن است. این انقلاب که مثل انقلابهای کمونیستی و رنگارنگ بعضی کشورهای دیگر نبود که اگر خواستند به کشوری که دشمن آنهاست، تعرض کنند، فوراً در سطح بالا آن قدرت دیگری که پشتیبان آن است، فشار بیاورد که آقا نکنید. این گونه نبوده است. در کشورهای دیگر در خیلی از انقلابها این طور بود که تا دولت انقلابی می خواست حرکتی علیه قدرتی انجام بدهد، آن قدرت می رفت و با قدرت پشتیبان این رژیم انقلابی، با هم تفاوتهای بزرگ با او کینه داشته بود. لذا این ملاحظات در صحنه ی شجاع متهور دانشجو ایجاب کرد؛ رفتند و سفارت را تسخیر کردند.
این کار برای این بود که رژیم امریکا بداند که نسبت به این انقلاب، نمی شود شوخی کرد. این انقلاب، این ملت و این کشور، از آن جاهایی نیست که تحمل کند، بنشینند تا آن طرف دنیا علیه او خواب پریشان و توطئه درست کنند و دست روی دست بگذارد و ساک بنشینند.
حرکت نسبت به سفارت امریکا که به حق گفته شد لانه ی جاسوسی- که واقعاً مرکز جاسوسی بود - در حقیقت تبلوری از حقایق این انقلاب و حقایق این ملت بود؛ نشان داد که این ملت در مقابل قدرت پرگوی پرخواه متوقع مغرور مستکبری مثل امریکا هم تا همه جا ایستاده است. این ماجرای سفارت بود.
امریکاییها رسمشان این است که همیشه مسأله و مشکل خودشان را مشکل همه ی دنیا به حساب می آورند، مشکل اروپا هم به حساب می آورند ! در حالی که مشکل آنها،

مشکل آنهاست. مسأله ی رابطه ی ملت ایران، رابطه ی خصمانه ی میان ایران و امریکا مربوط به امریکاست، نمی توانند آن را به کشورهای دیگر، به اروپا و به دیگر کشورها سرایت بدهند که بگویند آقا، اینها با همه مخالفند؛ نخیر، ملت ایران با همه مخالف نیست، می خواهند این گونه وانمود کنند که ملت و دولت ایران، اصلاً حرف حساب سرشان نمی شود، اینها با همه بداند ! نه آقا، اگر قرار است ما رژیمی را در دنیا پیدا کنیم که با همه بد است؛ هر جای دنیا قدم می گذارد، شما می بینید که با پرخاشگری و تکبر و افزون طلبی و با پرروی و اینهاست. این حرف به ما نمی خورد؛ نه به نظام جمهوری اسلامی، نه به مردم نخیر، ما با همه بد نیستیم، فقط با امریکا بدیم؛ آن هم به این دلایل.

مرگ بر آمریکا از اعماق جان یکایک مردم بر می آید

امریکا علاوه بر این که همیشه علیه انقلاب و پشتیبان آن رژیم بود و همه ی ضربه ها از سوی او بود و بدترین شکل دخالت یک دولت استکباری در یک کشور را تجسم داده بود - در کشور ما اینها همه کینه های این ملت و عقده های این ملت علیه امریکاست - و مقدسات ما را به بازی گرفته بودند و چه و چه و چه، بعد از انقلاب اسلامی و با جمهوری اسلامی این گونه رفتار گردند ! حالا چه توقعی دارند؟ توقع نوازش از ملت ایران دارند !
مرگ بر امیکا حالا عده یی در گوشه و کنار پیدا می شوند و مورد سؤال قرار می دهند که آقا چرا؟ خوب، شما چرا این چرا را به جایگاه خودش نمی برید؟ چرا نمی پرسید که چرا رژیم امریکا با ملت ایران، به جرم این که خوسته است مستقل باشد، این همه کینه ورزی کرد، این همه دشمنی کرد، باز هم دارد می کند؟ آن مطالب اول انقلاب بود که عرض کردم، از آن روز تا این ساعت هم پیوسته رژیم امریکا علیه ملت ایران و علیه انقلاب و علیه جمهوری اسلامی و علیه مسؤولین، توطئه کرده است. همین رژیم بود - البته از دولتهای قبلی - که یکی از سردمدارانش شرم نکرد و گفت: ملت ایران باید نابود بشود ! (95)
چقدر حماقت می خواهد کسی چنین حرفی را بزند؟ ولی گفتند: این از دشمنی و از کثرت کینه است که این کینه در حرفهایشان، در افواهشان و در چهره هایشان خودش را نشان می دهد ! الان هم دارند دلالی می کنند این طرف دنیا - ژاپن چنین کجا و کجا - راه افتاده اند که با ایران، روابط نداشته باشید !

به شما چه؟ شما چه کاره ی دنیایید؟ ایران یک کشور بزرگ است، ایران تاریخ عمیق و عظیمی دارد که امثال کشور امریکا در این تاریخ غرق می شوند. مگر ملت ایران و این فرهنگ عمیق، شوخی است؟ ! فرهنگ یک ملت، مثل ذره های الماس که در طول قرون شکل می گیرد و استحکام پیدا می کند، در عنصر یکایک افراد ملت، متجلی است. مگر می شود ملت ایران را دست کم گرفت !

ملت ایران، اسلام را انتخاب کرده،، کسی اسلام را به ملت ایران تحمیل نکرده؛ حکومت اسلامی و نظام جمهوری اسلامی را هم انتخاب کرده، زندگی و مبارزه ی خودش را انتخاب کرده، فضای آزاد امروز را انتخاب کرده است. ملت ایران استقال از قدرتهای بزرگ را انتخاب کرده است. مگر امروز در ایران کسی جرأت دارد که دم از وابستگی به قدرتی و جناحی در دنیا بزند؟ این ملت جوابش را می دهند. ملتی آزاد و مستقل است.

آیا ملت ایران خصومتهای آمریکا را فراموش می کند؟

دولتها، کشورها و رژیمهای دنیا از خدا می خواهند که با چنین ارتباط داشته باشند؛ دارای ثورت معنوی و فرهنگی، دارای سابقه ی تاریخی، دارای دشد عقلانی و ثروت مادی، دارای این همه ذخایر، ایران همه جوان و نیروی کار و دارای مدیران خوب. این ملت، ملتی است که پیش خواهد رفت. امروز هم شما نسبت به زمان تسلط بیگانگان بر این کشور نگاه کنید - که در دوران رژیم گذشته، در واقع بیگانه ها مسلط بودند؛ ظاهراً رژیم، رژیم ایرانی بود، اما باطنش تسلط بیگانه ها بود - با آن زمان مقایسه بکنید، امروز ایران پیشرفت زیادی کرده است - به برکت آزادی و استقلال - بازهم خواهد کرد و بیشتر پیش خواهد رفت.
مسأله این است؛ مسأله ی نفرت ملت ایران از رژیم آمریکا، این مجملی از علل و ریشه های آن است. آنها جنگ را علیه ایران پشتیبانی کردند؛ اگر نگوییم راه انداختند. احتمال دارد که در راه اندازی جنگ عراق علیه ایران، امریکاییها دست داشته باشند؛ منتها چون ما تا چیزی را یقین نداشته باشیم، نمی خواهیم بگوییم، احتمال دارد. اما پشتیبانی آنها از عراق، یقینی و قطعی است. همه جور پشتیبانی کردند. مگر ملت ایران یادش می رود؟ همه گونه کمی که عراق لازم داشت، به او کردند. مگر ملت ایران فراموش می کند؟ !
این صدام حسین و ررژیم بعثی که در قضیه ی حمله به کویت، آن چهره ها را برایش در مطبوعات امریکایی و در نظارت رسمی امریکایی ترسیم کردند - همین آقا و همان رژیم در آن دورانی که سی، چهل شهر ایران در آن واحد - خانه های مردم را - با موشکها می کوبید از نظر آنها یک چهره ی خواستنی و محبوب و پسندیده بود. مگر ملت ایران اینها را فراموش می کند؟ با ملت ایران دشمنی کردند. باز هم دشمنی می کنند.
حلا ممکن است کسی بپرسد که آقا، چرا این قدر دشمنی می کنند؟ از اول چرا کردند؟ علت این است که ملت ایران، با ایمان اسلامی و با فرهنگی که این مبارزه و این انتقلاب و آن امام به او بخشیده است، تسلیم تسلط قدرتها بر او نمی شود. امریکاییها هم این را دوست ندارند. سرمداران استکباری دنیا و در رأس همه و بیش از همه امریکا، دولتهای تسلیم را دوست می دارند می خواهند ملتها و دولتها تسلیم آنها باشند، هر چه آنها می گویند گوش بکنند، نگاه کنید دیگر، وضع آنها را در دنیا ببنید.
وقتی ملتی ایستاده است و قبول ندارد، می گوید شما که هستید؟ شما یک کشور، ما هم یک کشور، شما یک دولت د ما هم یک دولت. شما دولتی ثروتمند هستید، پول و پیشرفتهای علمی دارید. ما هم ملتی هستیم که استعداد درخشان و سابقه ی درخشان داریم، امکانات و ذخایر ارزی داریم. شما یکی ما هم یکی.