فهرست کتاب


راه جوان ماندن با غذا و داروهای گیاهی

احمد صادقی اردستانی

7- عمر در راه اطاعت خداوند

چیزی که در عمر انسانی خواه طولانی باشد خواه کوتاه، دارای ارزش و اهمیت اصیل و فوق العاده است، این است که، سراسر عمر در حال پاکی و صداقت و خدمت به خلق و بالاخره اطاعت و اجرای فرامین الهی بگذرد، اگر چنین شد، قهراً از هر گونه گناه از انحراف و تضییع عمر جلوگیری به عمل آمده، و انسان هم به مقام والای انسانیت دست یافته است.
امام علی (ع) فرموده: احفظ عمرک من التضییع له فی غیر العبادة و الطاعات. (298)
از عمر خود مراقبت به عمل آور و آن را حفظ کن، تا مبادا عمر تو در راه غیر عبادت و اطاعت خداوند صرف گردد.
همچنین آن حضرت فرموده: ان انفاسک اجزاء عمرک، فلا تفنها الا فی طاعة تزلفک.(299)
هر نفسی که می کشی بخشی از عمر خود را از دست می دهی، بنابر این مبادا عمر خود را بیهوده تلف کنی، زیرا اگر عمر را در جهت غیر اطاعتی که موجب تقرب ترا به خداوند فراهم می آورد صرف گردانی، آن را به باد فنا داده ای.!

8- عمر خوش و عمر ناخوش

ملاک دیگری را که درباره ارزش و بی ارزشی عمر باید مد نظر قرار داد، اینست که، خوشی و سعادتمندی عمر از کسی است، که عمر خود را خواه کوتاه و خواه طولانی، در مسیر اطاعت خداوند و خدمت به خلق سپری نماید، و ناخوشی عمر متعلق به کسی است، که عمر را به ناپاکی و فساد و بطاعت بگذراند، اگر چه دارای عمر طولانی هم باشد!
پیامبر عالیقدر اسلام فرموده: طوبی لمن طاف عمره، و حسن عمله، فحسن منقلبه، اذرضی عنه ربه، و ویل لمن طال عمره و ساء عمله، و ساء منقلبه، اذا سخط علیه ربه. (300)
خوشا به حال کسی که عمر او طولانی، اعمال او نیک و آخرت او خیر بوده و خداوند از او رضایتمند باشد. و وای به حال کسی که عمر او طولانی، اعمال او بد، و آخرتش ویران و خراب بوده، و کردار او مورد خشم الهی واقع شود.
به همین دلیل است که امام زین العابدین (ع) عمر طولانی سعادتمندانه و شرافتمندانه را از خداوند در خواست می کند، و می فرماید: وجعلنی ممن اطلت عمره، و حسنت عمله، و اتممت علیل نعمتک، و رضیت عنه، و احییته حیاة طیبه فی ادوم السرور، و اسبغ الکرامة، و اتم العیش.(301)
خدایا! مرا از کسانی قرار بده، که عمر را طولانی، و اعمال او نیک بوده، و نعمت خود را بر او تمام کرده، و از وی رضاتمند بوده، زندگی پاک و سعادتمندانه نصیب او کرده باشی، تا با خرسندی و همیشگی، کرامت چشمگیر، و زندگی متکاملی (که از مواهب بزرگ تست) روزگار خود را بسر برم.
آری، عمر طولانی سعادتمند ارزش دارد، و امتیاز و موفقیت خواهد بود، اما اگر عمر طولانی با نکبت و ذلت همراه باشد، و در راه نافرمانی خداوند، و عصیان و تخلف نسبت به بندگان خدا متصرف شود، اولیاء الهی از چنین عمری کراهت داشتند، و به خدا پناه می بردند، و حتی مرگ خود را از خدا درخواست می کردند!
امام زین العابدین (ع) در دعای خود، به درگاه خداوند عرضه می دارد، و عمر فی ما کان عمری بذلة فی طاعتک، فاذا کان عمری مرتعاً للشیطان فاقبضنی الیک، قبل ان یسبق مقتک الی.(302)
پروردگارا! عمر مرا طولانی گردان، و زنده ام بدار، تا مادامیکه زندگیم میدان عبادت و اطاعت تو باشد، اما اگر قرار باشد، زندگی من چراگاه شیطان گردد، و قدم به راه انحراف و گناه گذارم، قبل از آنکه مرتکب خلاف شوم، و مورد خشم و بی اعتنائی تو قرار گیرم، عمرم را کوتاه و جانم را بگیر!
بنابر این، اگر از سلامت و طول عمر بحث می کنم، و رمز و راز مبارزه با پیری و افسردگی و غم اندوه و سرانجام، رسیدن به طول عمر را مطرح می کنیم.بدین لحاظ است که، به عم مفید و پربرکت و خیر و صلاح باید دست یافت، و از اندوخته های علمی و تجربی و معنوی خویش، راه رشد و هدایت و صلاحیت پیش پای دیگران نهاد، و هم خود از عمر طولانی بهره مند شد، و هم دیگران را به خیر و نفع مادی و معنوی رسانید.

9- بهره وری و خلاقیت سالخوردگان

مطلب مهمی را که همه باید در نظر داشته، و چه جوان بوده و چه سالمند و کهنسال باشیم، هرگز آن را فراموش نکنیم، این است که هیچ لحظه ای از عمر نباید، بیهوده و بی فایده بر ما بگذرد، حتی در روزگار پیری و فرتوتی نیز انسان می تواند، به نوعی که درخور توان و استعداد او باشد، کار و خدمتی از خود بروز دهد، خاصه اینکه در سنین کهنسالی، اگر چه عموم استعدادهای جسمی و روانی انسان به تحلیل می رود، اما در مقابل یک سلسله استعدادهائی که ابتکار و خلاقیت می آفریند، فعالتر و کار آمدتر می گردد.
دکتر شارل ریشیه زیست شناس معروف در این باره می نویسد: نیروی حافظه و تمام قوای وابسته به آن، اندک اندک، در فاصله سنین بیست تا چهل و پنجاه سالخورده و پیر و فرتوت می گراید... و کسانیکه سخت سالخورده و پیر فرتوت شده اند، نیروی حافظه خویش را از دست می دهند، اما بر عکس قوه ابداع و نیروی ابتکار، که از هوس و فراست سرچشمه می گیرد، در میان سنین سی تا چهل و پنجاه سالگی، به اوج درخشش و کمال و توانائی خویش می رسد، و از آن پس تا سنین پنجاه و پنج و شصت سالگی به آهستگی کاهش می یابد، و در هفتاد و پنج سالگی متلاشی و نابود می شود، هر چند در این میان مواردی از نوابغ عالم وجود دارند، که بر این فرضیه و قاعده همگانی خدشه وارد آورده، صحت آن را مورد تردید قرار می دهند، و از این زمره اند، بزرگان نامداری (303) که عمده موفقیتهای خود را، در روزگار پیری به دست آورده اند، مانند:
1- ولتر، شاعر و نویسنده نامدار فرانسوی، که نوشته ها و آثار ارزشمندی آفرید، و 84 سال عمر کرد.
2- تالیران، مرد سیاسی فرانسوی، که در دوران طوفانی فرانسه به خاطر کاردانی خود، در پستهای دولتی باقیمانده و 74 سال عمر کرد.
3- گوته، شاعر و نویسنده معروف آلمانی مؤلف کتاب فاوست که از پر اوج ترین آثار ادبی جهان است، وی 73 سال عمر کرد.
4- پاولف، زیست شناس روسی، که به خاطر تألیفات خود درباره غدد هاضمه برنده جایزه پزشکی نوبل شد، و 77 سال زندگی کرد.
5- لئون تولستوی، داستانسرای بزرگ روسی، مؤلف شاهکار جهانی جنگ و صلح که 87 سال عمر کرد.
6- گالیله، فیزکدان و ستاره شناس معروف ایتالیائی و کاشف قوانین سقوط احسام که 78 سال زندگی کرد.
7- برنارد شاو، نویسنده معروف انگلیسی، که در سال 1952 به خاطر تألیفات ارزشمند خود، به دریافت جایزه نوبل موفق شد، و 96 سال عمر کرد.
8- پیر کورنی، شاعر و درام نویس فرانسوی، پدید آورنده هنر کلاسیک در تأثیر، و مؤلف کمدیهای ارزشمند که 76 سال عمر کرد.
سپس دکتر ویکتور موگوولتز می نویسد: اینها همگی در سالهای پیری خود منشأ آثار فراوان و اعمال درخشان گردیده اند.(304)