فهرست کتاب


راه جوان ماندن با غذا و داروهای گیاهی

احمد صادقی اردستانی

6- بهره برداری از بقیه عمر

ممکن است، جوانی، معاشرت با نااهلان، و شرائط شغلی و محیطی، سبب شود که انسان بخش مهمی از عمر خود را در مراحلی صرف کرده، که نتوانسته از مواهب هدایت و تعالی مادی و معنوی استعدادهای خود، در جهت اصلاح و تکامل خویش اقدام مفیدی کرده باشد، البته اینگونه ضربه دیدن ها، ناراحتی و تأسف هم دارد، اما تأسف سودی ندارد، بلکه آنچه مهم است بیدار شدن و از بقیه عمری که باقی مانده، استفاده مفید و فراوان نمودن است، البته بدست آوردن چنین امتیازی هم، کار ساده و کار همه کس نیست، بلکه تصمیم جدی و توفیق الهی می خواهد.
امام علی (ع) فرموده: لا یعرف قدر مابقی من عمره الا نبی او صدیق (296)
قدر بقیه عمری را که به جای مانده کسی نمی شناسد، مگر اینکه پیامبر بوده، یا شخصی صدیق و عالیرتبه ای باشد.
همچنین آن بزرگوار فرموده: بقیة عمر المرء لا قیمة له، یدرک بها ما قدفات و یحیی مامات.(297)
آنچه از عمر انسان باقی مانده، برای آن نمی توان قیمتی معین کرد، زیرا در چنین فرصتی است که، انسان آنچه را از دست داده بدست می آورد، نواقص خود را جبران می کند، و پس از یک مرگ معنوی، حیات انسانی کسب می نماید، و عاقبت بخیر و سعادتمند می گردد.

7- عمر در راه اطاعت خداوند

چیزی که در عمر انسانی خواه طولانی باشد خواه کوتاه، دارای ارزش و اهمیت اصیل و فوق العاده است، این است که، سراسر عمر در حال پاکی و صداقت و خدمت به خلق و بالاخره اطاعت و اجرای فرامین الهی بگذرد، اگر چنین شد، قهراً از هر گونه گناه از انحراف و تضییع عمر جلوگیری به عمل آمده، و انسان هم به مقام والای انسانیت دست یافته است.
امام علی (ع) فرموده: احفظ عمرک من التضییع له فی غیر العبادة و الطاعات. (298)
از عمر خود مراقبت به عمل آور و آن را حفظ کن، تا مبادا عمر تو در راه غیر عبادت و اطاعت خداوند صرف گردد.
همچنین آن حضرت فرموده: ان انفاسک اجزاء عمرک، فلا تفنها الا فی طاعة تزلفک.(299)
هر نفسی که می کشی بخشی از عمر خود را از دست می دهی، بنابر این مبادا عمر خود را بیهوده تلف کنی، زیرا اگر عمر را در جهت غیر اطاعتی که موجب تقرب ترا به خداوند فراهم می آورد صرف گردانی، آن را به باد فنا داده ای.!

8- عمر خوش و عمر ناخوش

ملاک دیگری را که درباره ارزش و بی ارزشی عمر باید مد نظر قرار داد، اینست که، خوشی و سعادتمندی عمر از کسی است، که عمر خود را خواه کوتاه و خواه طولانی، در مسیر اطاعت خداوند و خدمت به خلق سپری نماید، و ناخوشی عمر متعلق به کسی است، که عمر را به ناپاکی و فساد و بطاعت بگذراند، اگر چه دارای عمر طولانی هم باشد!
پیامبر عالیقدر اسلام فرموده: طوبی لمن طاف عمره، و حسن عمله، فحسن منقلبه، اذرضی عنه ربه، و ویل لمن طال عمره و ساء عمله، و ساء منقلبه، اذا سخط علیه ربه. (300)
خوشا به حال کسی که عمر او طولانی، اعمال او نیک و آخرت او خیر بوده و خداوند از او رضایتمند باشد. و وای به حال کسی که عمر او طولانی، اعمال او بد، و آخرتش ویران و خراب بوده، و کردار او مورد خشم الهی واقع شود.
به همین دلیل است که امام زین العابدین (ع) عمر طولانی سعادتمندانه و شرافتمندانه را از خداوند در خواست می کند، و می فرماید: وجعلنی ممن اطلت عمره، و حسنت عمله، و اتممت علیل نعمتک، و رضیت عنه، و احییته حیاة طیبه فی ادوم السرور، و اسبغ الکرامة، و اتم العیش.(301)
خدایا! مرا از کسانی قرار بده، که عمر را طولانی، و اعمال او نیک بوده، و نعمت خود را بر او تمام کرده، و از وی رضاتمند بوده، زندگی پاک و سعادتمندانه نصیب او کرده باشی، تا با خرسندی و همیشگی، کرامت چشمگیر، و زندگی متکاملی (که از مواهب بزرگ تست) روزگار خود را بسر برم.
آری، عمر طولانی سعادتمند ارزش دارد، و امتیاز و موفقیت خواهد بود، اما اگر عمر طولانی با نکبت و ذلت همراه باشد، و در راه نافرمانی خداوند، و عصیان و تخلف نسبت به بندگان خدا متصرف شود، اولیاء الهی از چنین عمری کراهت داشتند، و به خدا پناه می بردند، و حتی مرگ خود را از خدا درخواست می کردند!
امام زین العابدین (ع) در دعای خود، به درگاه خداوند عرضه می دارد، و عمر فی ما کان عمری بذلة فی طاعتک، فاذا کان عمری مرتعاً للشیطان فاقبضنی الیک، قبل ان یسبق مقتک الی.(302)
پروردگارا! عمر مرا طولانی گردان، و زنده ام بدار، تا مادامیکه زندگیم میدان عبادت و اطاعت تو باشد، اما اگر قرار باشد، زندگی من چراگاه شیطان گردد، و قدم به راه انحراف و گناه گذارم، قبل از آنکه مرتکب خلاف شوم، و مورد خشم و بی اعتنائی تو قرار گیرم، عمرم را کوتاه و جانم را بگیر!
بنابر این، اگر از سلامت و طول عمر بحث می کنم، و رمز و راز مبارزه با پیری و افسردگی و غم اندوه و سرانجام، رسیدن به طول عمر را مطرح می کنیم.بدین لحاظ است که، به عم مفید و پربرکت و خیر و صلاح باید دست یافت، و از اندوخته های علمی و تجربی و معنوی خویش، راه رشد و هدایت و صلاحیت پیش پای دیگران نهاد، و هم خود از عمر طولانی بهره مند شد، و هم دیگران را به خیر و نفع مادی و معنوی رسانید.