فهرست کتاب


راه جوان ماندن با غذا و داروهای گیاهی

احمد صادقی اردستانی

3- مناسبترین وقت محاسبه

حال که باید عمر بی حساب و بی نتیجه نگذرد، و برای این منظور هم باید آن را تحت حساب و کتاب در آورد، مناسبترین وقتی که می شود این عمل را انجام داد، و بطور روزانه روی آن محاسبه داشت، هر شب به هنگام در بستر قرار گرفتن، و قبل از خواب رفتن است.
امام صادق (ع) فرموده: اذا آویت الی فراشک فانظر مسلکت فی بطنک، و ما کسبت فی یومک؟ (290)
آنگاه که به بستر خواب پناه بردی، باید دقت و محاسبه کنی، چه غذای را (سالم، مسموم، حلال، حرام) روانه شکم نموده ای، و در روزی که پشت سر گذاشته ای، چه نتایجی بدست آورده ای؟
هر شب که روی به بستر خواب - کن نیک تأمل اندر این باب
کان روز به علم تو چه افزود؟ - وز کرده خود چه کرده ای سود؟
روزی که، در آن نکرده ای کار - آنروز ز عمر خویش مشمار!
ایرج

4- عمر را، ضایع مگردان

اکنون که عمر و مدت زندگانی انسان ارزش و محاسبه و مؤاخذه دارد، به هیچ وجه سلاح نیست، لحظه ای هم از آن ضایع شود، و در برابر قدرت و انرژی که از دست می رود، بهره برداری مطلوب و سازنده ای حاصل نگردد، زیرا بیهوده صرف گردانیدن و ضایع نمودن عمر، تأسف و تأثیر دارد!
امام علی (ع) فرموده: احذروا ضیاع الاعمار فیما لایبقی لکم، ففائتها لایعود! (291)
از عمری که ضایع می شود و دیگر بازگشت ندارد، با جدیت و دقت مراقبت کنید، زیرا آنچه از عمر گذشته دیگر بر نمی گردد!
هر چه بینی در جهان دارد عوض - کز عوض گردد ترا حاصل غرض
بی عوض دانی چه باشد در جهان؟ - عمر باشد عمر، قدر آن بدان
شیخ بهائی
همچنین آن حضرت فرموده: من افنی عمره فی غیر ما ینجیه، فقد اضاع مطلبه.(292)
هر کس عمر خود را در راهی مصرف کند، که سبب رشد معنوی او را دنیا، و موفقیت و نجات او را در آخرت فراهم نکند، به یقین عمر و هدف انسانی خود را تباه و ضایع نموده است!

5- فرصت غنیمت است

فرصت غنیمت است، غنیمت شمار وقت - زان پیش کاو، برون رود، از دست ناگهان
دل بر زمانه کی نهد، آنکس که عاقل است؟ - دانا به عمر خود، نکند تکیه بر جهان
در زمینه غنیمت شمردن فرصت عمر، پیامبر اسلام (ص)
فرموده: کن علی عمرک اشح منک علی درهمک و دینارک.(293)
درباره بهره برداری از فرصت عمر خود، حریص تر باش، از آنچه نسبت بپول و سرمایه خود حساسیت نشان می دهی.
همچنین آن حضرت در بیان دیگری فرموده است: اعمل لکل یوم بما فیه ترشد. (294)
برای هر یک روز خود، بگونه ای رفتار کن، که موجب رشد و تکامل انسانی تو را فراهم آورد.
عمر بود نعمتی بوزن نیاید - نعمت دیگر ورا بکفه میزان
قدر چنین نعمتی هر آنکه نداند - خواری باشد جزاش و انده و حرمان
قدر شناسد کسیکه، صرف نماید - عمر بکسب کمال و حکمت و عرفان
نفس چو طفل است گر ادب ننمائیش - باز نیارد مگر که ذلت و خزیان
سخت ریاضت دهش که می نپذیرد - پاره ناگشته رام گردش فرمان (295)
محتشم السطنه