فهرست کتاب


راه جوان ماندن با غذا و داروهای گیاهی

احمد صادقی اردستانی

2- محاسبه روی ایام عمر

حال که فرصت عمر چنین نعمت بزرگی است، و انسان باید روز قیامت پاسخگوی موارد مصرف آن باشد، باید روی روزگار خویش محاسبه و مراقبت دقیقی به عمل آورد، مثلاً برای یک عمر میانگین شصت ساله حساب کند، چه مقدار آن در خواب می گذرد؟ چه قدر از آن را به خوراک پرداخته؟ چه مقدار کار و فعالیت انجام داده؟ صحبتها، کارها، قلمها، قدمها، برخوردها، و بالاخره کارهائیکه انجام داده، چه قدر آن مفید بوده و چه مقدار آن مضر و زیان بخش؟ چه قدر از عمر را به زیان خود گذرانده، و چقدر را خدای ناکرده در جهت زیان و ضرر و خیانت به دیگران بکار گرفته است؟
چه اندازه از نفسهائی که کشیده و قدمهائی که برداشته، در راه خیر و صلاح و حق و رضای خدا بوده؟ و چه مقدار آن را در راه لغزش و گناه و انحراف و شهوترانی و انحطاط خود و جامعه مصرف گردانیده است؟
آری، عمر که گفته می شود از طلا گرانتر است، برای ارزش آن هیچ چیزی را نمی توان و نظر گرفت، و انسان باید برای اینهمه ارزش در پیشگاه خداوند پاسخگو باشد؟ بنابراین، آیا نباید حساب دقیق آن را داشته باشیم؟ و هرگز ساعتی از آن را بیهوده از دست ندهیم؟ خاصه اینکه فرصت عمر در همین دنیا، تحت نظر و مراقبت فرشتگان الهی است، و بر آن نظارت و دیده بانی انجام می شود؟!
امام علی (ع) فرموده است: ان عمرک انفاسک و علیها رقیب یحصیها.(289)
عمر تو، همان شماره های نفس کشیدنی است که انجام می دهی، و بر آنهم نگهبانی است، که آن را تحت نظر و مراقبت خود قرار می دهد؟

3- مناسبترین وقت محاسبه

حال که باید عمر بی حساب و بی نتیجه نگذرد، و برای این منظور هم باید آن را تحت حساب و کتاب در آورد، مناسبترین وقتی که می شود این عمل را انجام داد، و بطور روزانه روی آن محاسبه داشت، هر شب به هنگام در بستر قرار گرفتن، و قبل از خواب رفتن است.
امام صادق (ع) فرموده: اذا آویت الی فراشک فانظر مسلکت فی بطنک، و ما کسبت فی یومک؟ (290)
آنگاه که به بستر خواب پناه بردی، باید دقت و محاسبه کنی، چه غذای را (سالم، مسموم، حلال، حرام) روانه شکم نموده ای، و در روزی که پشت سر گذاشته ای، چه نتایجی بدست آورده ای؟
هر شب که روی به بستر خواب - کن نیک تأمل اندر این باب
کان روز به علم تو چه افزود؟ - وز کرده خود چه کرده ای سود؟
روزی که، در آن نکرده ای کار - آنروز ز عمر خویش مشمار!
ایرج

4- عمر را، ضایع مگردان

اکنون که عمر و مدت زندگانی انسان ارزش و محاسبه و مؤاخذه دارد، به هیچ وجه سلاح نیست، لحظه ای هم از آن ضایع شود، و در برابر قدرت و انرژی که از دست می رود، بهره برداری مطلوب و سازنده ای حاصل نگردد، زیرا بیهوده صرف گردانیدن و ضایع نمودن عمر، تأسف و تأثیر دارد!
امام علی (ع) فرموده: احذروا ضیاع الاعمار فیما لایبقی لکم، ففائتها لایعود! (291)
از عمری که ضایع می شود و دیگر بازگشت ندارد، با جدیت و دقت مراقبت کنید، زیرا آنچه از عمر گذشته دیگر بر نمی گردد!
هر چه بینی در جهان دارد عوض - کز عوض گردد ترا حاصل غرض
بی عوض دانی چه باشد در جهان؟ - عمر باشد عمر، قدر آن بدان
شیخ بهائی
همچنین آن حضرت فرموده: من افنی عمره فی غیر ما ینجیه، فقد اضاع مطلبه.(292)
هر کس عمر خود را در راهی مصرف کند، که سبب رشد معنوی او را دنیا، و موفقیت و نجات او را در آخرت فراهم نکند، به یقین عمر و هدف انسانی خود را تباه و ضایع نموده است!