فهرست کتاب


راه جوان ماندن با غذا و داروهای گیاهی

احمد صادقی اردستانی

فصل دهم ارزش عمر مفید و پربرکت

در مورد عمر و طول عمر، آنچه مهم است، مفید بودن، برکت داشتن، و بهره برداری صحیح از آن می باشد، بگونه ای که انسان بتواند، از این نعمت و فرصتی که در اختیار دارد، برای کسب لیاقت، برقراری خدمت به جامعه، خوشی و لذت مشروع و بالاخره رشد و تکامل انسانی خویش استفاده بنماید، زیرا:
عمر اگر خوش گذرد، زندگی نوح کم است - ور بسختی گذرد، نیم نفس بسیار است
بنابراین، چه افرادی که جوان هستند، و چه افرادی که بین کهسنالی و پیری رسیده اند، درباره عمر خویش، موضوعات:
عمر نعمت الهی است، هر نعمتی شکر نعمت لازم دارد، این نعمت مورد سؤال و باز خواست الهی واقع می شود، ضایع نمودن فرصت عمر به هیچ وجه مطلوب نیست، روی ایام عمر باید حساب داشت، و از فرصت طلایی آن برای رشد و تکامل خویش و باقی گذاشتن باقیات الصالحات، و خدمات مختلف به جامعه، باید دقت و مراقبت لازم را که در زیر توضیح می دهیم، بکار گیریم.

1- باز خواست از مدت عمر

چون عمر که به انسان عطا شده، یک نعمت بزرگ الهی است، و آن را با هیچ چیزی نمی توان مبادله کرد، در روز قیامت، یکی از محاسبات الهی روی آن انجام می گیرد.
در این باره امام صادق (ع) فرموده است: از مواعظ لقمان حکیم به فرزند خویش این بود که: واعلم انک ستسأل غداً اذا وقفت بین یدی الله عز و جل عن اربع: عن شبابک فیما ابلیته، و عن عمرک فیما افنیته و من مالک مما اکتسبته و فیما انفقته، فتأهب لذلک و اعدله جواباً.(287)
فرزندم! این را بدان، بزودی در روز قیامت، آن گاه که در پیشگاه عدل الهی قرار گرفتی، از تو درباره چهار موضوع سؤال و مؤاخذه خواهد شد، پرسیده می شود: جوانی خود را در چه مسیری تباه کردی؟ عمر خود را در چه مواردی فنا ساختی؟
مال و ثروت خود را از چه منابعی بدست آوردی، و آن را در چه کارهائی مصرف نمودی؟
بنابراین، فرزندم، خود را برای پاسخ دادن به این سؤالها، آماده و مهیا گردان.
پیامبر عالیقدر اسلام، نیز فرموده است: ان العبد لا تزول قدماه یوم القیامة، حتی تسأل عن عمره فیما افناه، و عن شبابه فیما ابلاه (288)
وضع هر بنده ای چنین است، که روز قیامت قدم از قدم بر نمی دارد، مگر اینکه از عمر او باز خواست می شود که، آن را در چه مسیرهائی سپری کرده؟ و نیز روزگار جوانی خود را در چه مواردی گذرانده است؟!

2- محاسبه روی ایام عمر

حال که فرصت عمر چنین نعمت بزرگی است، و انسان باید روز قیامت پاسخگوی موارد مصرف آن باشد، باید روی روزگار خویش محاسبه و مراقبت دقیقی به عمل آورد، مثلاً برای یک عمر میانگین شصت ساله حساب کند، چه مقدار آن در خواب می گذرد؟ چه قدر از آن را به خوراک پرداخته؟ چه مقدار کار و فعالیت انجام داده؟ صحبتها، کارها، قلمها، قدمها، برخوردها، و بالاخره کارهائیکه انجام داده، چه قدر آن مفید بوده و چه مقدار آن مضر و زیان بخش؟ چه قدر از عمر را به زیان خود گذرانده، و چقدر را خدای ناکرده در جهت زیان و ضرر و خیانت به دیگران بکار گرفته است؟
چه اندازه از نفسهائی که کشیده و قدمهائی که برداشته، در راه خیر و صلاح و حق و رضای خدا بوده؟ و چه مقدار آن را در راه لغزش و گناه و انحراف و شهوترانی و انحطاط خود و جامعه مصرف گردانیده است؟
آری، عمر که گفته می شود از طلا گرانتر است، برای ارزش آن هیچ چیزی را نمی توان و نظر گرفت، و انسان باید برای اینهمه ارزش در پیشگاه خداوند پاسخگو باشد؟ بنابراین، آیا نباید حساب دقیق آن را داشته باشیم؟ و هرگز ساعتی از آن را بیهوده از دست ندهیم؟ خاصه اینکه فرصت عمر در همین دنیا، تحت نظر و مراقبت فرشتگان الهی است، و بر آن نظارت و دیده بانی انجام می شود؟!
امام علی (ع) فرموده است: ان عمرک انفاسک و علیها رقیب یحصیها.(289)
عمر تو، همان شماره های نفس کشیدنی است که انجام می دهی، و بر آنهم نگهبانی است، که آن را تحت نظر و مراقبت خود قرار می دهد؟