فهرست کتاب


راه جوان ماندن با غذا و داروهای گیاهی

احمد صادقی اردستانی

5- توجه به طبیعت دنیا

همانطور که به تجربه نیز ثابت گردیده، طبیعت زندگی دنیا عموما با غمها و همچنین با خوشیها و شادیها آمیخته است، و هو خوشی و هم زنج آن برای انسان حساب چندان دقیقی ندارد، و بهر حال اینگونه نیست که لذتها مناقص نشود، شادیها به ناشادیها تبدیک نگردد و سرورها به غبار آلودگی نگراید.
بنابراین، اگر چنین اعتقاد و چنین توجهی در انسان بوجود می آید، که ذات دنیا یک عنصر ابدی کاملا لذت بخش، و سراسر شادی آفرین نیست، و نمیشود بهمه خواسته رسید، و شیرینیها را چشید، انسان با توقع زیاد، از زندگی دنیا درخواست مافوق انتظار ندارد، و در صورت ناکامی چندان هم غمگین و آزرده خاطر نمی شود.
امام زین العابدین (ع) فرموده است: اجعل ما طلبت من الدنیا فلم تظفربه، بمنزلة ما لم یخطر ببا لک. (89)
هر چه را از دنیا درخواست کردی، و به آن دست نیافتی، اینطور حساب کن، که اصولا چنین درخواستی بفکر تو نرسیده بود، و اصلا دنبال آن نرفته بودی! پس حال که چنین است خود را ناراحت مکن!
امام علی (ع) فرموده است: من کانت الدنیا همه اشتد لذالک غمه. (90)
هر کس به امور دنیا اهمیت زیاد بدهد، و برای آن تلاش بی حساب داشته و زندگی دنیا را هدف خود قرار دهد، غم و اندوهش شدت می گیرد.

6- نگاه به وضع زیر دست

حرص و طمع و اینکه انسان بیوسته در امور مادی، برندگی دیگران بنگرد، و به دارائیها و کامرانیهای آنان بیندیشد، و افسوس بخورد، یک نقیصه اخلاقی و روانی است، که همواره دل انسان را با غم و اندوه، و افسردگی و آشفتگی مبتلا می سازد!
بدین جهت پیشوایان اسلام، برای مبارزه با چنین روحیه و نقصیه اخلاقی و روانی، راهنمایی بسیار مفید و کارگشائی ارائه فرموده اند.
امام صادق (ع) فرموده است: انظر الی من هودونک فتکون لانعم الله شاکراً، و لمزیده مستوجباً، و لجوده ساکنا. (91)
برای تسکن خاطره و تخفیف غم و اندوه خود، همواره بکسانی نگاه کن، که بهره و استفاده آنها از نعمتهای الهی کمتر است، تا بدین وسیله شکر نعمتهای موجود خداوندی را بجای آوری، و برای افزایش نعمت خداوند شایسته باشی و لایق بخششهای او قرارگیری.

7- بر آنچه گذشته غم مخور

فراموشی برای افراد خطیب و مدیر و هر کاری که جنبه انتفاعی و اجتماعی دارد، ضایعه دردناک و ناراحت کننده ای است، اما از طرف دیگر هر موضوعی هم که انسان با آن سر و کار دارد، به ذهن بماند، مخصوصاً در مورد آلام و مصیبتها و صحنه های دلخراش و مضطرب کننده، برای انسان ناراحتی و غصه های فرساینده و جانکاهی را بوجود خواهد آورد، بهمین دلیل، وجود خاطرات تلخ و زنده در ذهن انسان نسبت به آلام و مصائب یکنوع عذاب درد آور محسوب شده و فراموش کردن آنها لازم می باشد، و حتی اینگونه فراموشی، برای نجات از غم و اندوه جانکاه، از نعمتهای حکیمانه خداوندی محسوب گردیده است!
امام صادق (ع) در درسهای توحیدی خود به مفضل بن عمر فرموده است: لولا النسیان لما سلا احد من مصیبة، و لا انقضت له حسرة، و لا مات له حقد و لا استمتع شی ء من متاع الدینا مع تذکر الافات. (92)
اگر فراموشی وجود نداشت، هیچکس از خطر مصیبتها جان سالم بدر نمی برد، و از حسرت و افسوس نجات نمی یافت، و حقد و کینه عذاب دهنده را در وادی فراموشی دفن نمی کرد، و با یادآوری گرفتاریها و حوادث تلخ، هرگز از مواهب زندگی دنیا بهره ای نمی گرفت!
زیست شناسان و روانشناسان نیز در این زمینه گفته اند: گذشته را رها کنید، تا لاشه کثیف خود را در گور

فراموشی مدفون کند، گذشته را که فقط راهنمای مردمان احمق بوده، و آن را بطرف نیستی و نابودی میبرد، رها کنید.(93)
مخور غم فراوان ز روی خرد - که کمتر زید آنکه او غم خورد!
بنابراین، از جمله مسائلی که زمینه حفظ سلامت، و طول عمر باید مد نظر قرار گیرد، رها کردن گذشته و فراموش نمودن حوادث تلخ و نگران کننده است.
امام علی (ع) فرموده است: لاتشعر، قلبک الهم علی مافات، فیشغلک عن الا ستعداد بما هوآت. (94)
قلب خود را به آنچه گذشته و از دست رفته است، مشغول و آلوده مساز، زیرا چنین ناراحتی درونی، انسان را از آماده شده و بکارگیری استعدادهای خود، برای کارهای آینده باز می دارد، و محروم می گرداند!