تسنیم تفسیر قرآن کریم جلد 1

نویسنده : آیت الله عبدالله جوادی آملی

12 - دریای بی کران معرفت

همچنین امیرالمؤمنین (علیه السلام ) می فرماید: ثم أنزل علیه الکتاب نورا لا تطفأ و سراجا لا یخبو توقده و بحرا لا یدرک قعره و منهاجا لا یضل نهجه و شعاعا لا یظلم ضوئه ... جعله الله ریا لعطش العلماء و ربیعا لقلوب الفقهاء و محاج لطرق الصلحاء و دواء لیس بعده داء و نورا لیس معه ظلمة و حبلا وثیقا عروته و معقلا منیعا ذروته ... (427)؛ خدای سبحان کتابی آسمانی بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرو فرستاد و آن، نوری است که خاموشی ندارد و چراغی است که افروختگی آن زوال ناپذیر است و دریایی ژرف است که قعر آن به چنگ ادراک آدمی (بشر عادی ) نمی افتد و راهی است که در آن گمراهی نیست و شعاعی است که روشنی آن تیرگی نگیرد ... خداوند آن را فرونشاننده تشنگی علمی دانشمندان و خرمی دلهای فقیهان و راه روشن سالکان صالح قرار داد . قرآن کریم دارویی است که پس از آن، بیماری نمی ماند و نوری است که هیچ گونه تیرگی در آن نیست و ریسمانی است که دستگیره آن مطمئن و پناهگاهی است که قله بلند آن مانع دشمن است .

13 - یگانه عامل توانگری

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: القرآن غنی لا غنی دونه و لا فقر بعده (428)؛ قرآن مایه توانگری است که جز در آن توانگری یافت نشود و هیچ فقری نیز پس از آن نیست . همچنین آن حضرت می فرماید: من قرأ القرآن فرأی أن أحدا أعطی أفضل مما أعطی فقد حقر ما عظمه الله و عظم ما حقره الله (429)؛ کسی که قرآن تلاوت کند و آنگاه بپندارد بهره دیگران از او بیشتر است، او آنچه را خدا بزرگ شمرده (قرآن ) حقیر پنداشته و آنچه را خدا حقیر دانسته (دنیا) او بزرگ پنداشته است .
نیز می فرماید: لا ینبغی لحامل القرآن أن یظن أحدا أعطی أفضل مما أعطی لانه لو ملک الدنیا بأسرها لکان القرآن أفضل مما ملکه (430)؛ برای حاملان قرآن سزاوار نیست که بهره دیگران را برتر از بهره قرآنی بدانند؛ زیرا اگر آدمی مالک سراسر گیتی نیز باشد، قرآن بر هر چه دارد برتر است .
و الحمد لله رب العالمین
10 بهمن 1375، شب 19 ماه مبارک 1417 جوادی آملی
سوره حمد
پیشگفتار سوره

سوره حمد از دیدگاه قرآن و عترت (ع)

سوره مبارکه حمد که فاتحه کتاب و سرآغاز کلام خدای سبحان است، در مقال الهی به گونه ای تکریم آمیز، همتای قرآن عظیم قرار گرفته است: و لقد اتیناک سبعا من المثانی و القران العظیم (431) و در اخبار نبوی صلی الله علیه و آله و سلم و سخنان عترت طاهرین (علیهم السلام ) نیز با نامها و اوصافی چون: جامعترین حکمت ، گنج عرشی ، شریفترین ذخیره در گنجینه های عرش الهی ، سوره شفابخش ، نعمت بزرگ و سنگین و برترین سوره قرآن از آن یاد شده است: لیس شی ء من القرآن و الکلام جمع فیه من جوامع الخیر و الحکمة، ما جمع فی سورة الحمد (432)، ان فاتحة الکتاب أشرف ما فی کنوز العرش (433)، فاتحة الکتاب شفاء من کل داء (434)،فأفرد الامتنان علی بفاتحة الکتاب (435)
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم هنگام پیشنهاد آموزش این سوره به جابر بن عبدالله انصاری، آن را برترین سوره کتاب خدا معرفی کرد: ألا أعلمک أفضل سورة أنزلها الله فی کتابه؟ قال: فقال له جابر: بلی بأبی أنت و أمی یا رسول الله علمنیها . فعلمه الحمد، أم الکتاب (436) چنانکه در حدیثی دیگر میزان این برتری را نیز مشخص کرده، فرمود: لو أن فاتحة الکتاب وضعت فی کفة المیزان و وضع القرآن فی کفة لرجحت فاتحة الکتاب سبع مرات (437) نیز آن حضرت سوره حمد را با کتابهای آسمانی سنجیده، فرمود: و الذی نفسی بیده ما أنزل الله فی التوراة و لا فی الانجیل و لا فی الزبور و لا فی القرآن مثلها هی أم الکتاب (438)
این سوره که با تعظیم نام خدای رحمان و رحیم آغاز می شود و با ستایش و برشماری صفات جمال و جلال خدای سبحان و حصر عبادت و استعانت در او تداوم می یابد و با مسئلت هدایت از ساحت کبریایی اش پایان می گیرد، با همه ایجاز و اختصاری که دارد، مشتمل بر عصاره معارف گسترده قرآن کریم است؛ زیرا خطوط کلی و اصول سه گانه معارف دینی، مبدأشناسی، معادشناسی و رسالت شناسی است که مایه هدایت سالکان به صلاح دنیا و آخرت است و سوره حمد با موجزترین الفاظ و روشنترین معانی، آن اصول سه گانه را بیان کرده، راه سلوک آدمی به سوی پروردگارش را نشان می دهد .
سوره مبارکه فاتحة الکتاب، کلام خدای سبحان است، ولی به نیابت از عبد سالکی که چهره جان خویش را متوجه ذات اقدس خداوند کرده، به رازگویی محبانه و عاشقانه با او می پردازد .
خدای سبحان در این سوره، ادب تحمید، شیوه اظهار بندگی و راه سخن گفتن عبد سالک با رب مالک را به سالکان کویش آموخته است و آن را پایه عمود دین قرار داده: لا صلاة الا بفاتحة الکتاب (439)، ده بار تلاوت آن را در هر شبانه روز، بر متقربان به فرایض، فرض و چندین برابر آن را به شائقان قرب نوافل سفارش کرده است .
اگر سوره مبارکه حمد، مشتمل بر عصاره معرفتهای قرآنی، که همان اسرار مبدأ و معاد و دانش سلوک انسان به سوی پروردگار است، نمی بود، این گونه در کتاب خدا همتای قرآن عظیم (440) قرار نمی گرفت و در کلام اسوه های سلوک الی الله (اهل بیت علیهم السلام ) با عظمت از آن یاد نمی شد .