فهرست کتاب


تسنیم تفسیر قرآن کریم جلد 1

آیت الله عبدالله جوادی آملی‏

8- عامل نورانیت

ابوذر (رضوان الله علیه ) از رسول اکرم صلی الله علیه و آله درخواسست نصیحت کرد . آن حضرت فرمودند: تو را به تقوای الهی که سرآمد همه امور است سفارش می کنم .. ابوذر گفت: بیش از مرا نصیحت کنید . آن حضرت فرمودند: بر تو باد به تلاوت قرآن و کثرت یاد خدا؛ زیرا تلاوت قرآن، عامل یاد تو در ملکوت و مایه نورانی شدن تو در زمین است: أوصیک بتقوی اله فانه رأس الأمر کله . قلت: زدنی . قال: علیک بتلاوة القرآن و ذکر الله کثیرا فانه ذکر لک فی السماء و نور لک فی الأرض (415) قرآن که خود ذکر خداست و یکی از القاب آن نیز ذکراست پیروان خود را در ملکوت بلند آوازه و در زمین نورانی می کند .
مطلوبیت تلاوت قرآن محدود به پنجاه آیه در روز نیست و آنچه در برخی روایات آمده که در هر روز پنجاه آیه تلاوت کنید بیان حد نهایی نیست؛ زیرا دست کم قرائت پنجاه آیه پس از نماز صبح مطلوب است؛ چنانکه حضرت امام رضا (علیه السلام ) می فرماید: ینبغی للرجل اذا أصبح أن یقرأ بعد التعقیب خمسین آیة (416)

9 - راه دستیابی به ثواب شاکران

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: قال الله تبارک و تعالی: من شغله قرائة القرآن عن دعائی و مسئلتی، أعطیته أفضل ثواب الشاکرین (417) اگر اشتغال به قرائت قرآن، بنده مؤمن را از بازگویی خواسته هایش در پیشگاه الهی باز دارد، خدای سبحان، بدون درخواست، بهترین ثواب شاکران را به چنین بنده ای عطا می کند؛ همان گونه که خلیل حق، حضرت ابراهیم (علیه السلام ) در هنگام شنیدن (حرقوه و انصروا الهتکم ) (418) یا (فألقوه فی الجحیم ) (419) از خدا چیزی طلب نکرد؛ چون می دانست که بر آمدن حاجت او در نخواستن است: حسبی من سؤالی علمه بحالی (420) .

10 - عامل حشر با پیامبران

پیامبر اکرم صلی الله علیه و سلم می فرماید: ان أکرم العباد الی الله بعد الأنبیاء العلماء ثم حملة القرآن یخرجون من الدنیا کما یخرج الأنبیاء و یحشرون من قبورهم مع الأنبیاء و یمرون علی الصراط مع الأنبیاء و یأخذون ثواب الأنبیاء . فطوبی لطالب العلم و حامل القرآن مما لهم عند الله من الکرامة و الشرف (421)؛ گرامی ترین بندگان خدا پس از پیامبران دانشمندان هستند و سپس حاملان قرآن . عالمان و حاملان علم و عمل قراان به گونه پیامبران از دنیا رخت بر می بندند و حشر آنان و عبورشان از صراط همراه پیامبران خواهد بود و از ثواب انبیا بهره مند می شوند . پس خوشا به حال جویندگان علم و حاملان قرآن که از کرامت و شرف الهی برخوردارند .
کسی که قرآن را فرا گیرد تا فقط در خطابه ها یا نگارش کتابها از آن بهره گیرد، معلوم می شود قرآن را برای تدبر در آن و عمل به آن نخواسته است و این دانش تجاری، حرفه ای بیش نیست و چنین علمی در اواخر عمر آدمی نیز به فراموشی سپرده می شود . گرچه این فراگیری نیز ثواب آشنایی با ظاهر قرآن را دارد؛ اما آن که قرآن را برای تدبر و عمل فراگیرد جایگاه دیگری دارد.