فهرست کتاب


پرده پندار (تحلیلی از غفلت در پرتو خطبه 174 نهج البلاغه)

احد فرامرز قراملکی

فراز دوم

حکمت پنجم:

گربخواهی تا بگویم هر نفر - از کجا آمد کجا سازد گذر
بر خدا سوگند دارم آن توان - تا کنم احوالتان یک یک بیان
هر کس آمد از کجا یا شد کجا - عاقبت او را چه آید از قضا
لیک می ترسم به اغراقی فزون - برتر از احمد بخوانیدم کنون
زین سبب تنها به خاصان گفته ام - راز را از این کسان ننهفته ام چون که خود دارم به ایشان اعتماد - نیست ترسم از تباهی و فساد
حکمت ششم:
پس قسم بر آنکه جان را آفرید - مصطفی را بر خلایق برگزید
راست باشد که آنچه آرم بر زبان - چون نبی کرده مرا آگاه از آن
گفته از هر کس که می گردد هلاک - وز کسی که رستگار افتاد و پاک
هر چه که می کرد بر ذهنم خطور - مطلع می کرد من را زان امور
حکمت هفتم:
شما را امر طاعت می کنم - خویشتن آن را رعایت می کنم
یا چو دارم از گناهی بر حذر - دور از آن گشته ام زین پیشتر (58)

گفتار دوم اندر چیستی غفلت

حزم چه بود؟ در دو تدبیر احتیاط - از دو آن گیری که دور است از خباط مولوی
چکیده
غفلت در کاربرد عرفی، به معنای عدم توجه و بی خبری به طور عام به کار می رود و نزد لغت شناسان به معنای وارهاندن امری است. عالمان اخلاق با الهام از وحی آن را به سستی فرد از توجه به امری مهم در زندگی وی تعریف کرده اند. غفلت در ادبیات روایی و عرفانی به دو طریق شناسایی شده است: تعریف تمثیلی و تعریف از طریق ضد. ضد غفلت، بیداری و حزم است. ایمنی کاذب، بی مبالاتی و بی احتیاطی فرد در زندگی فردی و اجتماعی خویش از مشخصات غفلت ورزی اوست که به منزله دو ملاک تمایز غفلت از غیر آن به کار می رود.