فهرست کتاب


مهر و قهر

محمدرضا سبحانی نیا , سعید رضا علی عسگری

موقع نماز شب، خودشان بیدار می شدند

حجت الاسلام والمسلمین انصاری کرمانی: امام برای کار روزانه شان، جدولی داشتند که خود ایشان آن را تهیه کرده بودند. در آن جدول کارهای همه ساعات شبانه روز امام درج شده بود، به جز از ساعاتی از شب که ایشان برای نماز شب و راز و نیاز با خدا از خواب بر می خاستند. امام همیشه از ساعت 2 نیمه شب تا 4 صبح برای نماز شب و عبادت بر می خاستند. برنامه زندگیشان یک برنامه حساب شده ای بود که لحظه لحظه آن حساب داشت. ایشان در مواقعی که کسالت و مریضی داشتند نیز برنامه هایشان تغییر چندانی نمی کرد و دیدیم که برنامه های روزانه و عبادتهای شبانه ایشان برایشان ملک شده است. مواقع بیماری حدود یک ساعت قبل از اذان صبح از خواب بر می خاستند ولی در مواقع عادی معمولاً از حدود 2 ساعت مانده به اذان صبح خود را برای راز و نیاز با محبوب خویش آماده می کردند و شب زنده داری می کردند. امام با یک شور و اشتیاق وصف ناپذیری برای عبادت از خواب بر می خاستند. برخی مواقع که ما شبها بالای سر امام بودیم جهت این که ایشان را برای نماز شب بیدار کنیم، همین که موقع نماز شبشان فرا می رسید، خودشان به حالت عجیبی از خواب بیدار می شدند، که گویی کسی ایشان را صدا کرده باشد. (497)

قبل از وقت، خودشان را آماده نماز می کردند

دکتر کلانتر معتمدی: امام حتی در ایام بیماری (در بیمارستان) اهمیت زیادی به نماز اول وقت می دادند. وقتی که نزدیک وقت نماز می شد، در وجود ایشان اضطرابی به وجود می آمد که خودشان را آماده کنند تا به محض دخول در وقت فریضه، بتوانند نمازشان را انجام دهند. (498)

چرا با من این شکلی برخورد می کنید؟

حجت الاسلام والمسلمین امام جمارانی: آن روز که امام به بیمارستان منتقل گردیدند، سفارش فرمودند ساعت اقامه نماز ظهر و عصر را به ایشان اطلاع دهند و در مرحله اول نمازشان را خواندند و بعد به صرف غذا پرداختند. یکی از روزها در بیمارستان، امام یک دفعه متوجه شدند که سینی حامل غذا وارد اتاق شد، ایشان پرسیدند: مگر وقت اقامه نماز فرا رسیده؟ حاضرین در جوابشان گفتند: بله، وقت نماز رسیده است. امام با نهیبی رو به حاضرین فرمودند: پس چرا مرا بیدار نکردید؟ که در جواب گفته بودند: به دلیل وضع خاص شما نخواستیم بیدارتان کنیم، و باز ایشان با ناراحتی گفتند: چرا با من این شکلی برخورد می کنید؟ غذا را پس ببرید تا من نماز را اقامه کنم. (499)