نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

2203. ناتوانی و ناتوان

فی صفه الله سبحانه -: اول قبل الاشیاء بلا اولیه، و آخر بعد الاشیاء بلا نهایه. عظم عن ان تثبت ربوبیته باحاطه قلب او بصر. فاذا عرفت ذلک فافعل کما ینبغی لمثلک ان یفعله فی صغر خطره، و قله مقدرته و کثره عجزه، و عظیم حاجته الی ربه، فی طلب طاعته .
امام علی علیه السلام ضمن وصیت به فرزند بزرگوارش امام حسن علیه السلام در توصیف خدای سبحان می فرماید: پیش از همه چیز است و او را، خود، آغازی نیست و آخر همه چیز است و او را، خود، آخر و نهایتی نیست، بزرگ تر از آن است که ربوبیت او با احاطه دل یا دیده ثابت شود. اکنون که اینها را دانستی، آن گونه که از چون تویی ناچیز و کم توان و پرعجز و بسیار نیازمند به پروردگار سزاوار است در پی طاعت او برآی! (2194)

2204. پیشی گرفتن در کار نیک

لا یکون اخوک اقوی علی قطیعتک منک علی صلته، و لا تکون علی الاساءه اقوی منک علی الاحسان .
نباید توانایی برادرت در قطع رابطه با تو بیشتر از توانایی تو در پیوند با او باشد و نباید توانایی او بر بدی کردن بیشتر از توانایی تو بر نیکی کردن باشد.(2195)

2205. ناتوانی و ناتوان

العجز افه.
واماندگی بلاست. (2196)