نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1954. سرنوشت انسان تنها

الزموا السواد الاعظم؛ فان ید الله مع الجماعه. و ایاکم و الفرقه! فان الشاد من الناس للشیطان، کما ان الشاد من الغنم للذئب .
همواره با جمعیت های (طرفدار حق) باشید که دست خداوند با جمعیت است، از پراکندگی و متفرق شدن دوری کنید که (انسان تنها) طعمه شیطان است چنان که گوسفند تک رو، طعمه گرگ است. (1948)

1955. اهمیت دل های متفق

انه لا غناء فی کثره عددکم مع قله اجتماع قلوبکم .
به راستی که بسیاری تعداد شما با کمی اجتماع دل هایتان سودی نمی بخشد. (1949)

1956. نعمت در سایه اتحاد

ایاکم و التلون فی دین الله؛ فان جماعه فیما تکرهون من الحق، خیر من فرقه فیما تحبون من الباطل. و ان الله سبحانه لم یعط احداً بفرقه خیراً ممن مضی، و لا ممن بقی .

مبادا در دین دورویی ورزید که همبستگی و وحدت در راه حق گرچه کراهت داشته باشید از پراکندگی در راه باطل گرچه مورد علاقه شما باشد بهتر است؛ زیرا خداوند سبحان نه به گذشتگان و نه به آیندگان چیزی را با تفرقه عطا نفرموده است. (1950)