نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1925. تباه شدن اسراف کار

من الفساد اضاعه الزاد، و مفسده المعاد .
از تباهی است ضایع کردن زاد و توشه و تباه ساختن معاد. (1919)

1926. بخشش فقط در راه خدا

لیس لواضع المعروف فی غیر حقه، و عند غیر اهله، من الحظ فیما اتی الا محمده اللئام، و ثناء الاشرار، و مقاله الجهال، مادام منعماً علیهم. ما اجود یده! و هو عن ذات الله بخیل!
کسی که کار نیک خود را در غیر راه صحیح و نزد نااهلان قرار دهد، بهره ای جز ستایش ناپاکان و ثناگویی اشرار و گفتار نادانان ندارد و این ها هم تا هنگامی است که به آن ها بخشش می کند و می گویند: چه دست سخاوتمندی دارد؛ و حال آن که از بخشش در راه خدا بخیل است. (1920)

1927. میوه تفریط

ثمره التفریط الندامه، و ثمره الحزم السلامه .
پشیمانی میوه تفریط است و سلامت محصول احتیاط. (1921)