نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1920. دوری از حرص و آز

من اقل منها استکثر مما یومنه. و من استکثر منها استکثر مما یوبقه .
کسی که دنیا کم (و به اندازه نیاز) برگیرد، مایه ایمنی بسیار به دست آورده است و هر که از آن مقدار زیادی به دست آورد، مایه هلاک خود را افزون ساخته است. (1914)

1921. میانه روی در اموال

دع الاسراف مقتصداً، و اذکر فی الیوم غداً، و امسک من المال بقدر ضروررتک، و قدم الفضل لیوم حاجتک .
اسراف را کنار بگذار و میانه روی پیشه کن، از امروز به فکر فردا باش و از اموال دنیا به مقدار ضرورت برای خویش نگهدار و زیادی را برای زیارت (قیامت) از پیش بفرست. (1915)

1922. بسنده به اندک نمودن

المنیه و لا الدنیه! و التقلل و لا التوسل .
مرگ آری! اما پستی و خواری هرگز، و به اندک بسنده کردن آری! اما دست سوی این و آن دراز کردن هرگز. (1916)