نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1850. آدمیزاد را چه به فخرفروشی؟!

ما لابن آدم و الفخر: اوله نطفه، و آخره جیفه، و لا یرزق نفسه، و لا یدفع حتفه .
آدمیزاد را چه به فخرفروشی! (آدمیزادی که) آغازش نطفه ای است و فرجامش مرداری. نه می تواند خود را روزی دهد و نه می تواند جلو مرگ خود را بگیرد. (1844)

1851. مرز ستودن و چاپلوسی

الثناء با کثر من الاستحقاق ملق .
ستودن کسی بیش از آن چه او شایسته است چاپلوسی است. (1845)

بخش نهم: تعصب