نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1787. میزان بین خود و دیگران

یا بنی! اجعل نفسک میزانا فیما بینک و بین غیرک، فأحبب لغیرک ما تحب لنفسک، و اکره له ما تکره لها، و لا تظلم کما لا تحب أن تظلم، و أحسن کما تحب أن یحسن الیک، و استقبح من نفسک ما تستقبحه من غیرک، و ارض من الناس بما ترضاه لهم من نفسک .
فرزندم! خویشتن را معیار و میزان بین خود و دیگران قرار بده، پس آن چه برای خود دوست می داری برای دیگران هم دوست بدار و آن چه برای خود نمی پسندی برای دیگران هم نپسند و همان گونه که دوست نداری به تو ستم شود ستم نکن و همان طور که دوست داری به تو نیکی شود به دیگران نیکی کن و آن چه برای خود زشت می داری، برای دیگران هم زشت بشمار و بالاخره به همان چیزی برای مردم راضی باش که برای خود راضی هستی. (1781)

1788. بدترین توشه در قیامت

بئس الزاد الی المعاد، العدوان علی العباد .
بد توشه ای است برای روز جزا، ستم کردن بر بندگان خدا. (1782)

1789. حال آغازگر ستم در قیامت

للظالم البادی غدا بکفه عضة.
آن که آغازگر ستم است فردای قیامت دستش را (از پشیمانی) به دندان بگزد. (1783)