نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1765. واعظ نفس

من کان له من نفسه واعظ، کان علیه من الله حافظ .
هر که از درون خود واعظی داشته باشد، از جانب خداوند نگهدارنده ای دارد. (1759)

1766. یاری جستن علی (ع) از خدا

الحمدلله الواصل الحمد بالنعم بالشکر. نحمده علی آلائه، کما نحمده علی بلائه علی بلائه. و نستعینه علی هذه النفوس البطاء عما أمرت به، السراع الی ما نهیت عنه .
حمد خدای راست که حمد را به نعمت ها و نعمت ها را به سپاس پیوسته است. به نعمت های خداوند همان گونه حمد می نماییم که به بلایش و کمک از او می خواهیم برای (اصلاح) این نفس های کندرو در جایی که دستور به سرعت داده شده است و شتابنده به سوی آن چه که از آن نهی شده است. (1760)

1767. ریشه کنی هوای نفس

رحم الله رجلا نزع عن شهوته، و قمع هوی نفسه، فان هذه النفس أبعد شی ء منزعا، و انها لا تزال تنزع الی معصیة فی هوی .
خداوند رحمت کند کسی را که از شهوت هایش خودداری کند و هوای نفس را ریشه کن سازد؛ زیرا هوای نفس خیلی دیر ریشه کن می شود و همواره میل به گناه و معصیت دارد. (1761)