نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1718. باخت ابدی

الطمع رق موبد.
طمع ورزیدن، خودباختن ابدی است. (1712)

1719. حقارت طمعکار

أزری بنفسه من استشعر الطمع، و رضی بالذل من کشف عن ضره .
کسی که در دل طمع آرد، نفس خود را به حقارت و پستی وادارد و هرکه پرده از سختی خویش بردارد به ذلت خویشتن تن سپارد. (1713)

1720. طمع و هلاکت

قد یکون الیأس ادراکا، اذ کان الطمع هلاکا .
گاهی ناامیدی از چیزی، دریافت آن است، هنگامی که طمع مایه هلاکت است. (1714)