نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1714. بنده ذلت

الطامع فی وثاق الذل.
طمع کار، در بند ذلت و خواری گرفتار است. (1708)

1715. طمع بی بازگشت

ان الطمع مورد غیر مصدر، و ضامن غیر وفی، و ربما شرق شارب الماء قبل ریه؛ و کلما عظم قدر الشی ء المتناقس فیه، عظمت الرزیة لفقده، و الامانی تعمی أعین البصائر، و الحظ یأتی من لا یأتیه .
همانا طمع واردکننده ای است که بازگشت ندارد و ضامنی است که (به پیمانش) وفا ندارد. چه بسا نوشنده آبی که پیش از سیراب شدن، گلوگیر و خفه شده و هر اندازه که برای به دست آوردن چیزی بیشتر مبارزه و رقابت شود، به همان اندازه مصیبت از دست دادنش زیادتر باشد (آرزوها چشم دل را کور می کند و نصیب و بهره پیش کسی آید که به دنبالش نرود). (1709)

1716. مقصد مرکب طمع

ایاک أن توجف بک مطایا الطمع، فتوردک مناهل الهلکة .
مبادا که مرکب های طمع تو را به شتاب برانند و در آبشخورهای هلاکت فرود آورند. (1710)