نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1680. عاقبت دل مرده

من قل ورعة مات قلبه، و من مات قلبه دخل النار .
هر که پارسایی اش کم شد، دلش مرده شود و دل مرده به دوزخ رود. (1674)

1681. دل بی نور

ان للقلوب شهوة و اقبالا و ادبارا، فأتوها من قبل شهوتها و اقبالها، فان القلب اذا أکره عمی .
به راستی که برای دل ها خواهش و پیش آمدن و پس رفتنی است، از همان جایی که درخواست و اقبال آن ها است با آن ها درآیید؛ زیرا اگر بر دل فشار آورده شود و با اکراه از او چیزی خواسته شود کور و بی نور شود و از کار می ماند. (1675)

1682. ره سپران بادل

جعلنا الله و ایاکم ممن یسعی بقلبه الی منازل الابرار برحمته .
خداوند ما و شما را به رحمت واسعه خود از جمله کسانی قرار بدهد که از دل برای منازل نیکوکاران می کوشند. (1676)