نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1662. پایداری دین و دنیا

یا جابر! قوام الدین و الدنیا بأربعة: عالم مستعمل علمه، و جاهل لا یستنکف أن یتعلم، و جواد لا یبخل بمعروفة، و فقیر لا یبیع اخرته بدنیاه؛ فاذا ضیع العالم علمه، استنکف الجاهل أن یتعلم. و اذا بخل الغنی بمعروفه، باع الفقیر اخرته بدنیاه .
ای جابر! پایداری دین و دنیا بر چهارپایه استوار است: دانشمندی که علم خود را به کار بندد، نادانی که از آموختن سرباز نزند، بخشنده ای که از دادن مال خود بخل نورزد و تهیدستی که آخرتش را به دنیا نفروشد. پس هرگاه دانشمند علم خود را ضایع کند (و بدان عمل نکرد) و جاهل از آموختن خودداری نماید و هرگاه توانگر از بخشیدن مال، دریغ کرد و فقیر هم آخرت خود را به دنیا بفروشد (اقوام جهان به هم خواهد خورد.) (1656)

1663. ببخش هر چند کم باشد!

لا تستح من اعطا القلیل فان الحرمان أقل منه .
از بخشش کم شرم مکن؛ زیرا که محروم ساختن (و هیچ چیز جز ندادن) از آن هم کمتر است. (1657)

1664. نتیجه یقین

من أیقن بالخلف، جاد بالعطیة.
هر کس به نتیجه گیری و پاداش یقین داشته باشد، دست برای بخشش می گشاید (یعنی هیچ گاه بخل نمی کند). (1658)