نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

بخش بیست و دوم: بخشش و سخاوت

1661. شرط سخاوت

السخاء ما کان ابتداء فأما ما کان عن مسألة فحیاء و تذمم .
سخاوت آن است که ابتدا خود ببخشی، پس آن که در پی خواهش باشد یا از روی شرم یا از روی ترس بدگویی است. (1655)

1662. پایداری دین و دنیا

یا جابر! قوام الدین و الدنیا بأربعة: عالم مستعمل علمه، و جاهل لا یستنکف أن یتعلم، و جواد لا یبخل بمعروفة، و فقیر لا یبیع اخرته بدنیاه؛ فاذا ضیع العالم علمه، استنکف الجاهل أن یتعلم. و اذا بخل الغنی بمعروفه، باع الفقیر اخرته بدنیاه .
ای جابر! پایداری دین و دنیا بر چهارپایه استوار است: دانشمندی که علم خود را به کار بندد، نادانی که از آموختن سرباز نزند، بخشنده ای که از دادن مال خود بخل نورزد و تهیدستی که آخرتش را به دنیا نفروشد. پس هرگاه دانشمند علم خود را ضایع کند (و بدان عمل نکرد) و جاهل از آموختن خودداری نماید و هرگاه توانگر از بخشیدن مال، دریغ کرد و فقیر هم آخرت خود را به دنیا بفروشد (اقوام جهان به هم خواهد خورد.) (1656)