نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1659. آفریننده خوشبختی ها

اللهم! داحی المدحوات، و داعم المسموکات، و جابل القلوب علی فطرتها: شقیها و سعیدها .
بارخدایا! ای گستراننده زمین ها و برپای دارنده آسمان ها و آفریننده دل ها بر سرشت بدبختی و خوش بختی. (1653)

1660. آن چه خوشی می آورد

من کتابه للاشتر لما ولاه مصر -: اعلم انه لیس شی ء بأدعی الی حسن ظن راع برعیته من احسانه الیهم، و تخفیفه المؤومنات علیهم، و ترک استکراهه ایاهم علی ما لیس له قبلهم. فلیکن منک فی ذلک أمر یجتمع لک به حسن الظن برعیتک، فان حسن الظن یقطع عنک نصبا طویلا. و ان أحق من حسن ظنک به لمن حسن بلاؤک عنده، و ان أحق من ساء ظنک به لمن ساء بلاؤک عنده .
در فرمان ولایت مصر به مالک اشتر می فرماید:
توجه داشته باش که بهترین وسیله ای که استاندار را نسبت به زیردستان خود علاقه مند می سازد این کارهاست: نیکی به مردم، از زحمت های آنان کاستن و از کارهایی که قدرت انجام آن را ندارند به آنان دستورندادن. بنابراین وظیفه تو این است که در راه به دست آوردن حسن ظن به زیردستانت بکوشی؛ زیرا حسن ظن کسی است که با او خوش رفتاری کرده ای و نتیجه آزمایش وی خوب بوده است و شایسته ترین فرد به سوءظن کسی است که با او بدرفتاری کرده ای و او را کمتر آزموده ای. (1654)

بخش بیست و دوم: بخشش و سخاوت