نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1617. نومیدی از رحمت خدا

اعلم أن الذی بیده خزائن السموات و الارض قد أذن لک فی الدعاء، و تکفل لک بالاجابة... فلا یقنطنک ابطاء اجابته، فان العطیة علی قدر النیة .
توجه داشته باش که آن کس که گنیجینه های آسمان ها و زمین را در دست دارد به تو سفارش کرد حاجت های خود را از او بخواهی و خودش هم متعهد شده که حاجت را برآورد. پس اگر خدا حاجتت را به تأخیر انداخت مأیوس نباش؛ زیرا اعطای خدا به مقدار نیت است. (1611)

1618. خوش گمانی نسبت به خدا

ان استطعتم أن یشتد خوفکم من الله، و أن یحسن ظنکم به، فاجمعوا بینهما، فان العبد انما یکون حسن ظنه بربه علی قدر خوفه من ربه، و ان أحسن الناس ظنا بالله أشدهم خوفا لله .
اگر نتوانستید که ترس خودتان را از خدا افزایش دهید و حسن ظن خود را نسبت به خدا حفظ کنید، باید ترس از خدا و حسن ظن نسبت به او را با هم نگهداری کنید؛ زیرا حسن ظن بندگان خدا باید به اندازه ترس آنان نسبت به خدا باشد، بهترین گمان نسبت به خدا، شدیدترین ترس از خدا را همراه دارد. (1612)

1619. فقیه واجدالشرایط

الفقیه کل فقیه من لم یقنط الناس من رحمةالله، و لم یؤیسهم من روح الله، و لم یؤمنهم من مکر الله .
فقیه واجد شرایط کسی است که مردم را از رحمت حق نومید نگرداند و از لطف و مهر خدا و از آسایشی که برای آن ها قرار داده است مأیوسشان نسازد و نیز آن ها را از عذاب ناگهانی خدا ایمن نکند. (1613)