نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1616. نومیدی از رحمت خدا

اللهم! قد انصاحت جبالنا... ندعوک حین قنط الانام، و منع الغمام، فانک تنزل الغیث من بعد ما قنطوا، و تنشر رحمتک و أنت الولی الحمید .
خداوندا! نباتات کوه های ما از خشکسالی افسردند، (آفریدگارا)! تو را می خوانیم در موقعی که نومیدی مردم را در خود فرو برده و ابرها از باریدن ممنوع گشته؛ زیرا تویی که باران را پس از آن که مردم در نومیدی فرو رفته نازل نموده و رحمتت را بر آنان می گسترانی و تویی ولی نعمت ها و ستوده در همه صفات و احوال. (1610)

1617. نومیدی از رحمت خدا

اعلم أن الذی بیده خزائن السموات و الارض قد أذن لک فی الدعاء، و تکفل لک بالاجابة... فلا یقنطنک ابطاء اجابته، فان العطیة علی قدر النیة .
توجه داشته باش که آن کس که گنیجینه های آسمان ها و زمین را در دست دارد به تو سفارش کرد حاجت های خود را از او بخواهی و خودش هم متعهد شده که حاجت را برآورد. پس اگر خدا حاجتت را به تأخیر انداخت مأیوس نباش؛ زیرا اعطای خدا به مقدار نیت است. (1611)

1618. خوش گمانی نسبت به خدا

ان استطعتم أن یشتد خوفکم من الله، و أن یحسن ظنکم به، فاجمعوا بینهما، فان العبد انما یکون حسن ظنه بربه علی قدر خوفه من ربه، و ان أحسن الناس ظنا بالله أشدهم خوفا لله .
اگر نتوانستید که ترس خودتان را از خدا افزایش دهید و حسن ظن خود را نسبت به خدا حفظ کنید، باید ترس از خدا و حسن ظن نسبت به او را با هم نگهداری کنید؛ زیرا حسن ظن بندگان خدا باید به اندازه ترس آنان نسبت به خدا باشد، بهترین گمان نسبت به خدا، شدیدترین ترس از خدا را همراه دارد. (1612)