نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1615. امیدوار به لقای پروردگار

انی الی لقاءالله لمشتاق، و حسن ثوابه لمنتظر راج .
همانا من به ملاقات خدا و پاداش نیکو او، منتظر و به آن امیدوارم. (1609)

1616. نومیدی از رحمت خدا

اللهم! قد انصاحت جبالنا... ندعوک حین قنط الانام، و منع الغمام، فانک تنزل الغیث من بعد ما قنطوا، و تنشر رحمتک و أنت الولی الحمید .
خداوندا! نباتات کوه های ما از خشکسالی افسردند، (آفریدگارا)! تو را می خوانیم در موقعی که نومیدی مردم را در خود فرو برده و ابرها از باریدن ممنوع گشته؛ زیرا تویی که باران را پس از آن که مردم در نومیدی فرو رفته نازل نموده و رحمتت را بر آنان می گسترانی و تویی ولی نعمت ها و ستوده در همه صفات و احوال. (1610)

1617. نومیدی از رحمت خدا

اعلم أن الذی بیده خزائن السموات و الارض قد أذن لک فی الدعاء، و تکفل لک بالاجابة... فلا یقنطنک ابطاء اجابته، فان العطیة علی قدر النیة .
توجه داشته باش که آن کس که گنیجینه های آسمان ها و زمین را در دست دارد به تو سفارش کرد حاجت های خود را از او بخواهی و خودش هم متعهد شده که حاجت را برآورد. پس اگر خدا حاجتت را به تأخیر انداخت مأیوس نباش؛ زیرا اعطای خدا به مقدار نیت است. (1611)