نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1612. هم نومید باش هم امیدوار!

لا تأمنن علی خیر هذه الامة عذاب الله؛ لقوله تعالی: (فلا یأمن مکر الله الا القوم الخاسرون) و لا تیأسن لشر هذه الامة من روح الله؛ لقوله تعالی: (انه لا ییأس من روح الله الا القوم الکافرون) .
بر بهترین فرد این امت از عذاب خدا ایمن مباش؛ زیرا خدای بزرگ می فرماید: از مکر خدا زیانکاران ایمن نشوند. و برای بدترین فرد این امت از رحمت و مهربانی حق نومید مباش؛ زیرا خداوند متعال می فرماید: تنها گروه کافران اند که رحمت حق ناامید می شوند. (1606)

1613. نومیدی از رحمت خدا

الحمدالله غیر مقنوط من رحمته، و لا مخلو من نعمته، و لا مأیوس من مغفرته .
ستایش مخصوص خدایی است که نه از رحمتش کسی مأیوس می شود و نه از رحمتش کسی محروم و نه از بخشش او کسی مأیوس. (1607)

1614. پرهیز از بدگمانی

ان البخل و الجبن و الحرص غرائز شتی بجمعها سوء الظن بالله .
همانا بخل و ترس و حرص، طبیعت های پراکنده ای هستند که بدگمانی به خدا آن ها را گرد در می آورد. (1608)