نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1587. گذشت

من کلامه قبل شهادته -: ان فأنا ولی دمی، و ان فالفناء میعادی. و ان أعف فالعفو لی قربة، و هو لکم حسنة، فاعفو: (الا تحبون أن یغفر الله لکم) .
پیش از شهادتش فرمود: اگر زنده ماندم که صاحب اختیار خون خودم هستم و اگر رفتم مرگ وعده گاه من است؛ اگر من زنده بمانم و قاتلم را ببخشم این گذشت برای من مایه تقرب است و اگر من رفتم و شما او را ببخشید، این بخشش برای شما ثواب و نیکی است! پس گذشت کنید. آیا دوست ندارید که خدا شما را ببخشاید؟ (1582)

1588. دست خدا با جوانمردان است!

أقیلوا ذوی المروءات عثراتهم، فما یعثر منهم عاثر الا و یدالله بیده یرفعه .
از لغزش های مردمان بامروت و جوانمرد صرف نظر بکنید که هیچ یک از آن ها دچار لغزشی نمی گردد جز این که دست خدا همراه دست او دست که او را بلند می کند و لغزش وی را از میان می برد. (1583)

1589. شایسته ترین مردم به گذشت

اولی الناس بالعفو أقدرهم علی العقوبة.
شایسته ترین مردم به گذشت، تواناترین آن ها بر عقوبت است. (1584)