نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1537. خوشا به آن که...

طوبی لمن ذل نفسه، و طاب کسبه، و صلحت سربرته، و حسنت خلیقته، و أنفق الفضل من ماله، و أمسک الفضل من لسانه .
خوشا به حال کسی که در پیش خود فروتن باشد و کسب و کارش را پاک و درونش را صالح و خرج و اخلاقش را شایسته نمود، از مازاد بر مصرف زندگی انفاق کند و زبانش را از باده گویی حفظ کرد. (1532)

1538. اخلاق و فداکاری

یا کمیل! مر أهلک أن یروحوا فی کسب المکارم، و یدلجوا فی حاجة من هو نائم .
ای کمیل! به خانواده خود فرمان ده که دو روز به دنبال کسب مکارم اخلاق روند و در شب نیاز کسی را که خفته است برآورند. (1533)

1539. امیدهای بر باد رفته

معاشر الناس (المسلمین)! اتقوا الله. فکم من مؤمل ما لا یبلغه، و بان ما لا یسکنه، و جامع ما سوف یترکه .
ای مردم (مسلمان)! از خدا بترسید؛ زیرا بسا کسی که امید و آرزویی دارد و به آن نمی رسد و بنایی می سازد و در آن سکونت نمی کند و مالی گرد می آورد و به زودی آن را رها می کند (و می رود). (1534)