نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1535. محبوب ترین بندگان خدا

عبادالله! ان من أحب عبادالله الیه عبدا أعانه الله علی نفسه، فاستشعر الحزن، و تجلبب الخوف؛ فرهر مصباح الهدی فی قلبه... قد أبصر طریقه، و سلک سبیله، و عرف مناره، و قطع غماره، و استمسک من العری بأوثقها، و من الحبال بأمتنها، فهو من الیقین علی مثل ضوء الشمس .
ای بندگان خدا! از محبوب ترین بندگان خدا در پیشگاه ربوبی بنده ای است که خداوند (سبحان) او را در شناخت نفس خود و ساختن آن یاری فرماید. (این انسان مورد عنایت خداوندی) لباسی از اندوه بر تن نمود و پوشاکی از بیم خود پوشید بینایی را به براهین روشن شناخت و از فرورفتن در شهوات برجست و از وسایل نجات به استوارترین آن ها و از طناب های نهدارنده به محکم ترین آن ها چنگ زد. درجه یقین او همانند نور خورشید پرفروغ گشت. (1530)

بخش نهم: حلال و حرام خداوندی

1536. اهمیت حلال و حرام

أما بعد یا ابن حنیف! فقد بلغنی أن رجلا من فتیه أهل البصرة دعاک الی مأدبة فأسرعت الیها تستطاب لک الالوان، و تنقل الیک الجفان. و ما ظننک أنک تجیب الی طعام قوم، عائلهم مجفو. و غنیهم مدعو. فانظر الی ما تقضمه من هذا المقضم، فما اشتبه علیک علمه فالفظه، و ما أیقنت بطیب وجوهه فنل منه .
در نامه ای به عثمان بن حنیف، کارگزار خود را در بصره، می فرماید: ای پسر حنیف! به من خبر رسیده که مردی از جوانان بصره تو را به ولیمه ای دعوت کرده و تو به آن شتافته ای... پس، بنگر که بر سر این سفره بر چه غذایی دندان می نهی، آن چه را که حلال و حرامش بر تو آشکار نیست، از دهان بیرون افکن و آن چه را به پاکی راه های فراهم آوردنش یقین داری بخور. (1531)