نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1508. بهترین توشه سفر آخرت

عند رجوعه من صفین و اشرافه علی القبور بظاهر الکوفة -: یا أهل الدیار الموحشة! و المحال المقفرة! و القبور المظلمة! یا أهل التربة! یا أهل الغربة! یا أهل الوحدة! یا أهل الوحشة! أنتم لنا فرط سابق، و نحن لکم تبع لاحق. أما الدور فقد سکنت، و أما الازواج فقد نکحت، و أما الاموال فقد قسمت. هذا خبر ما عندنا، فما خبر ما عندکم ؟
ثم التفت الی أصحابه - فقال: أما لو أذن لهم فی الکلام لاخبروکم أن خیر الزاد التقوی .
در حالی که از جنگ صفین برگشته و بر گورهای بیرون کوفه مشرف و متوجه شده بود فرمود: ای ساکنان سراهای وحشتناک! و محل های بی آب و گیاه و خفتگان در گورهای تاریک! ای در خاک رفتگان! ای دور از وطنان! ای تنها ماندگان! ای وحشت زدگان! شما برای ما پیش افتادگانید و ما به دنبال شما آیندگانیم و به شما ملحق شوندگانیم، اما (بدانید که) در سراهای شما، دیگران ساکن شدند، زنانتان با مردان دیگری ازدواج کردند و اما اموالتان پس به تحقیق قسمت شد، این خبری بود که ما از آن آگاه بودیم و شما برای ما چه خبری دارید؟
(آن گاه امیرالمؤمنین علیه السلام رو به اصحاب خود کرد و فرمود): اما اگر به آنان اجازه سخن گفتن داده می شد، هر آینه به شما خبر می دادند که بهترین توشه برای سفر آخرت، تقوای الهی است. (1503)

1509. اصالت تقوا

لا یهلک علی التقوی سنخ أصل، و لا یظمأ علیها زرع قوم .
اصل ریشه ای که بر تقوا روییده هلاک نمی شود و زراعت قومی که در زمین تقوا کاشته شده از تشنگی نخواهد خشکید. (1504)

1510. عاقبت بی تقوایی

من قل ورعه مات قلبه، و من مات قلبه دخل النار .
هر کسی که پارسایی اش کاستی گیرد، دلش بمیرد و آن کس که دلش بمیرد، داخل دوزخ شود. (1505)