نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1486. وصیت به پرهیزگاری

أوصیکم عبادالله بتقوی الله الذی ألبسکم الریاش و أسبغ علیکم المعاش .
ای بندگان خدا! شما را به تقوی خدایی که لباس بر شما پوشاند و معیشت را برای شما فراهم فرمود توصیه می کنم. (1481)

1487. در سایه پیشگاه خداوندی

اعلموا! أنه من یتق الله یجعل مخرجا من الفتن، و نورا من الظلم، و یخلده فیما اشتهت نفسه، و ینزله منزل الکرامة عنده. فی دار اصطنعها لنفسه. ظلها عرشه. و نورها بهجته. و زوارها ملائکته. و رفقاؤها رسله .
بدانید که هر کس برای خداوند تقوا بورزید، خداوند برای او راه نجات از فتنه ها را قرار می دهد و نوری رها سازنده از تاریکی ها را. و خداوند انسان باتقوا را در آن موقعیت که نفسش آن را می خواهد جاودان می دارد و او را در جایگاه کرامت در نزد خود در مقامی که برای پیشگاه خود ساخته است فرود می آورد، سایه آن پیشگاه عظمت عرش اوست و نور آن جلوه ای از جمالش. زائران آن فرشتگان خداوندی و دوستانش رسولان او. (1482)

1488. تقوای اولیاء خدا

ان تقوی الله حمت أولیاء الله محارمه، و ألزمت قلوبهم مخافته، حتی أسهرت لیالیهم، و أظمأ هواجرهم. فأخذوا الراحة بالنصب، و الری بالظما. و استقربوا الاجل فبادروا العمل .
قطعی است که تقوای الهی اولیاء خدا را از ارتکاب محرماتش بازداشت و خوف الهی را به دل های آنان ملازم نمود تا آنان را به بیداری در شب وادار کرد و به تشنگی در روزهای گرم آنان آسایش در آخرت را با قبول مشقت در دنیا به دست آوردند و سیرابی (از چشمه سارهای ابدیت را) با قبول تشنگی (در این دنیای گذران) هم آنان مدت عمر را نزدیک تلقی نمودند و در نتیجه پیشدستی به عمل نمودند. (1483)