نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1443. ترس از خدا

کل خوف محقق - الا خوف الله - فانه معلول... ان هو خاف عبدا من عبیده؛ أعطاه من خوفه ما لا یعطی ربه، فجعل خوفه من العباد نقدا، و خوفه من خالقه ضمارا و وعدا .
هر ترسی حقیقی است جز ترس از خدا که بیمار و آفت زده است... اگر کسی از بنده ای از بندگان خدا بترسد، آثار ترس در رفتار او آشکار می شود، اما در برابر پروردگار خود چنین نیست، پس او ترس از بندگان را نقد می شمارد و ترس از آفریدگار را نسیه و وعده. (1438)

1444. رفتار صحیح در دنیا

اعلموا عبادالله أن المتقین ذهبوا بعاجل الدنیا و آجل الاخرة، فشارکوا أهل الدنیا فی دنیاهم، و لم یشارکوا أهل الدنیا فی آخرتهم؛ سکنوا الدنیا بأفضل ما سکنت، و أکلوها بأفضل ما أکلت، فحظوا من الدنیا بما حظی به المترفون، و أخذوا منها ما أخذه الجبابرة المتکبرون. ثم انقلبوا عنها بالزاد المبلغ؛ والمتجر الرابح. أصابوا لذة زهد الدنیا فی دنیاهم، و تیقنوا أنهم جیران الله غدا فی آخرتهم. لاترد لهم دعوة، و لا ینقص لهم نصیب من لذة .
ای بندگان خدا! بدانید که پرهیزگاران، دنیای زودگذر و آخرت دیرپا را به دست آوردند. با اهل دنیا در دنیایشان شریک شدند و اهل دنیا را در آخرت خود شریک نکردند. در دنیا به بهترین گونه سکونت کردند و از بهترین خوردنی های آن خوردند و از دنیا همان بهره ای را بردند که توانگران خوشگذران می برند و همان کامی را برگرفتند که گردنکشان متکبر بر می گیرند، آن گاه با توشه ای که به مقصد می رساندشان و با تجارتی پرسود از دنیا رفتند. در دنیای خود به لذت زهد و بی اعتنایی به دنیا دست یافتند و یقین داشتند که فردای قیامت در جوار خداوند هستند، دعایشان هرگز بی اجابت نمی ماند و بهره آنان از خوشی و آسایش هیچ کم نمی گردد. (1439)

1445. رفتار پرهیزگار

(المتقی) دنوه ممن دنا منه لین و رحمة.
(پرهیزگار) رفتارش با کسی که با او معاشرت دارد، توام با نرمش و رحمت است. (1440)