نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1411. حالات بندگی مشتاق خدا

فی صفة الراغبین فی الله -: و بقی رجال غض أبصارهم ذکر المرجع، و أراق دموعهم خوف المحشر، فهم بین شرید ناد، و خائف مقموع، و ساکت مکعوم، وداع مخلص، و ثکلان موجع .
در صفت راغبین به خدا می فرماید: گروهی دیگر می ماند که یاد سرنوشت نهایی، دیدگان آنان را از محرمات فرو بسته و بیم روز رستاخیز اشک های آنان را سرازیر می نماید. برخی از آنان (از میان جاهلان) رمیده و مطرودند. برخی دیگر در حال ترس و کنده شدن (از میان مردم هواپرست) و دسته ای از آنان خاموش و ساکت هستند، گروهی دیگر از آنان با خدای خود دعا مخلصانه دارند و بعضی دیگر ماتم زده زجر کشیده اند. (1406)

1412. محبوب ترین بندگان

ان من احب عبادالله الیه، عبدا أعانه الله علی نفسه... قد أبصر طریقه و سلک سبیله، و عرف مناره، و قطع غماره، و استمسک من العری بأوثقها، و من الحبال بأمتنها .
از محبوب ترین بندگان خدا در پیشگاه ربوبی بنده ای است که خداوند سبحان او را در شناخت نفس خود و ساختن آن یاری فرماید. بینایی به راهش پیدا کرد و در مسیر خود به حرکت پرداخت و نشان رستگاری خود را بر براهین روشن ساخت. و از فرو رفتن در شهوات برگسیخت و از وسایل نجات به استوارترین آن ها و از طناب های نگهدارنده به محکم ترین آن ها چنگ زد. (1407)

1413. خودپسندی

لا وحدة أوحش من العجب.
هیچ گوشه گیری و زهدی، همچون گوشه گیری و بی رغبتی نسبت به ارتکاب کار حرام نیست. (1408)