نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1402. ریاضت

و ایم الله - یمینا أستثنی فیها بمشیئة الله - لاروضن نفسی ریاضة تهتش معها الی القرص اذا قدرت علیه مطعوما، و تقنع بالملح مأدوما، و لادعن مقلتی کعین ماء نضب معینها، مستفرعه دموتها. أتمتلی ء السائمة من رعیها فتبرک؟ و تشبع الربیضة من عشبها فتربض؟ و یأکل علی من زاده فیهجع! قرت اذا عینه اذا اقتدی بعد السنین المتطاولة بالبهیمة الهاملة، و السائمة المرعیة !
به خدا قسم یاد می کنم که جز در مواردی که خواست و اراده خدا تعلق گیرد هر آینه و البته خود را با رنج و ناراحتی پرورش می دهم، به گونه ای که برای خوراک خود به گرده ای نان که اگر به دست آید خشنود گردم و برای نان خورش خود به نمک قانع باشم و هر آینه به تحقیق چشم را به حال خود می گذارم تا مانند چشمه آبی که جریان آن قطع گشته چندان بگرید تا از اشک تهی گردد، آیا حیوانی می چرد و شکم خود را از علوفه پر می سازد آن گاه به پهلو می افتد؟ و یا گله ای از گوسفندان از گیاهان مخصوص به خود سیر می شوند و در محل استراحت خود می خوابند؟ و آیا علی هم (مانند آن ها) توشه و غذای خویش را خورد، سپس به استراحت پردازد؟ در این صورت چشم او روشن باد! که پس از سال های طولانی از چارپای بی چوپان رها از تکلیف و گوسفندان چرنده پیروی کرده است. (1397)

1403. حالات زاهدین در دنیا

ان الزاهدین فی الدنیا، تبکی قلوبهم و ضحکوا. و یشتد حزنهم و ان فرحوا .
همانا دل های پارسایان در این دنیا می گرید، اگر چه بخندند، و اندوه آنان سخت می شود اگر چه شادمان باشند. (1398)

1404. امنیت در ترس

من خاف أمن.
آن که ترسید در امان است. (1399)