نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1399. مومن واقعی از دیدگاه علی (ع)

(فی صفة المؤمن): المؤمن بشره فی وجهه، و حزنه فی قلبه، أوسع شی ء صدرا، و أذل شی ء نفسا. یکره الرفعة، و ینشأ السمعة، طویل غمه، بعید همه، کثیر صمته، مشغول وقته. شکور صبور، مغمور بفکرته، ضنین بخلته، سهل الخلیقة، لین العریکة! نفسه أصلب من الصد، و هو أذل من العبد .
در وصف مؤمن می فرماید: مؤمن کسی است که شادی اش در چهره و اندوهش در دل، سینه اش از هر چیز گشادتر و نفسش از هر چیز خوارتر است، بلندپروازی را ناخوش و خودنمایی (ریاکاری) را دشمن می شمرد، اندوهش طولانی و همتش بلند، سکوتش بسیار و وقتش به تمام مشغول (کار خدایی) است. او بسیار شاکر و شکیبا و همواره در اندیشه و تفکر است و به درخواست خدا از دیگری بخل می ورزد و اظهار حاجت نمی نماید. (با هر کسی زود طرح دوستی نمی ریزد) اخلاقش ملایم، برخوردش توأم با نرمش است، دلش از سنگ خارا محکم تر و در پیشگاه خدا از غلامی خوارتر است. (1394)

1400. فقرزدایی

ألا و ان البلاء الفاقة، و أشد من الفاقة مرض البدن، و أشد من مرض البدن مرض القلب .
آگاه باشید احتیاج و بینوایی بلا است و شدیدتر از بینوایی، بیماری است و شدیدتر از بیماری بدن، بیماری قلب است. (1395)

1401. بالاترین زهد

لا زهد کالزهد فی الحرام.
هیچ زهدی بهتر از دوری از حرام نیست. (1396)