نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1385. مومن و افزایش کار نیک

اعلموا - عباد الله - أن المؤمن لا یصبح و لا یمسی الا و نفسه ظنون عنده .
ای بندگان خدا! بدانید که مومن صبح و شام نسبت به خویشتن خود بدگمان است.
همواره از خود عیب می گیرد و دنبال تکمیل کردن و افزایش کار نیک برای خویش است. (1380)

1386. گروگان فضل خداوند

و ان للذکر لاهلا أخذوه من الدنیا بدلا، فلم تشغلهم تجارة و لا بیع عنه، یقطعون به أیام الحیاة... قد حفت بهم الملائکة، و تنزلت علیهم السکینة، و فتحت لهم أبواب السماء... یتنسمون بدعائه روح التجاوز، رهائن فاقة الی فضله، و أساری ذلة لعظمته .
همانا یاد خدا را اهلی است که آن را به جای دنیا گرفته اند و از این رو هیچ بازرگانی و هیچ داد و ستدی آنان را از یاد خدا باز نمی دارد، روزهای زندگی را با یاد خدا می گذرانند... فرشتگان گرد آنان را گرفته اند و آرامش بر آنان فرود آمده و درهای آسمان به رویشان گشوده است... با دعای خود وزیدن نسیم عفو و گذشت را از خداوند می طلبند، گروگان نیاز به فضل و رحمت خدایند و اسیر خواری و فروتنی در برابر عظمت او هستند. (1381)

1387. وصف راهیان راه خدا

فی وصف السالک الطریق الی الله سبحانه -: قد أحیا عقله، و أمات نفسه، حتی دق جلیله، و لطف غلیظه، و برق له لامع کثیر البرق، فأبان له الطریق، و سلک به السبیل .
در وصف رهرو راه خدای سبحان می فرماید: خرد و اندیشه خویش را زنده کرده و نفسش را میرانده است، به گونه ای که پیکرش نحیف و دلش نرم گشسته است. در دلش برقی پرنور درخشیده و راه را برایش روشن ساخته و در پرتو آن راه (حق) را پیموده است. (1382)