نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1381. مومنان واقعی

ان المؤمنین مستکینون. ان المؤمنین مشفقون. ان المؤمنین خائفون .
به راستی مؤمنان، افرادی فروتن و مهربان و پنددهنده اند، و نسبت به مسئوولیتشان ترسناک اند. (1376)

1382. امید به خدا

ان استطعتم أن یشتد خوفکم من الله، و أن یحسن ظنکم به، فاجمعوا بینهما، فان العبد انما یکون حسن ظنه بربه علی قدر خوفه من ربه، و ان أحسن الناس ظنا بالله أشدهم خوفا الله .
اگر می توانید میان ترس از خدا و حسن ظن و امیدتان به او جمع کنید؛ زیرا خوش گمانی و امیدواری بنده به خدا به اندازه بیم و هراس او از پروردگارش می باشد. آن کس که حسن ظن و امیدواری او به خدا بیشتر باشد، ترسش از خدا بیشتر است. (1377)

1383. مؤمن از دیدگاه حضرت علی (ع)

اعلموا - عبادالله - أن المؤمن لا یصبح و لا یمسی الا و نفسه ظنون عنده، فلا یزال زاریا علیها، و مستزیدا لها .
بدانید - ای بندگان خدا! - که مؤمن شب را به روز و روز را به شب نمی رساند مگر آن که به نفس خود بدگمان است. از این رو، پیوسته بر آن خرده می گیرد و عمل بیشتر از او می طلبد. (1378)