نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1362. رحمت خدا بر قناعت پیشگان

فی ذکر خباب بن الارت -: یرحم الله خباب بن الارت فلقد أسلم راغبا و هاجر طائعا؛ و قنع بالکفاف، و رضی عن الله، و عاش مجاهدا .
امام علیه السلام در یادی که از خباب کرد، فرمود: خدا خباب بن ارت را رحمت کند که هر آینه و به تحقیق، با میل و رغبت اسلام آورد و با فرمانبری و علاقه هجرت کرد، به آنچه کفایت زندگی او را می کرد قانع بود، از خدا (و آن چه برای او خواسته بود) خشنودی داشت و همواره مجاهد زیست. (1357)

1363. خرسندی به آن چه مقدر شده

لا کنز أغنی من القناعة، و لا مال أذهب للفاقة من الرضا بالقوت. و من اقتصر علی بلغة الکفاف، فقد انتظم الراحة، و تبوا خفض الدعة .
گنجی بی نیازکننده تر از قناعت نیست و هیچ مالی از رضامندی به قوت مقدر حاجت برآورتر نیست و کسی که به مقدار نیاز اکتفا کند، به راحتی دست یابد و در آسایش جایگزین است. (1358)

1364. عاقبت قانع بودن

کل مقتصر علیه کاف.
هر که قناعت کند (و به هر چه دارد بسازد) برای او بس است. (1359)