نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1355. بندگی مخلصانه برای خدا

من لم یختلف سره و علانیته، و فعله و مقالته، فقد أدی الامانة، و أخلص العبادة .
هر کس که نهان و آشکار و گفتارش و کردارش یکی باشد، امانت خدای بزرگ را ادا کرده و بندگی او را مخلصانه به جای آورده است. (1350)

1356. رسوای دنیا و آخرت

من استهان بالامانة، و رتع فی الخیانة و لم ینزه نفسه و دینه عنها، فقد أحل بنفسه الذل و الخزی فی الدنیا، و هو فی الاخرة أذل و أخزی .
کسی که امانت را خوار شمرد و در خیانت گام بردارد و خود و دین اش را از آن منزه نسازد، درهای ذلت و رسوایی را در دنیا به روی خود گشوده و در قیامت خوارتر و رسواتر خواهد بود. (1351)

1357. سرزنش علی (ع) به اصحابش

و هو یلوم أصحابه -: قد ترون عهودالله منقوضة فلا تغضبون، و أنتم لنقض ذمم آبائکم تأنفون .
در سرزنش اصحاب خود می فرماید: پیمان های خدا را شکسته می بینید و به خشم نمی آیید، در حالی که شکسته شدن پیمان های پدرانتان را عار می دانید و ناراحت می شوید. (1352)