نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1311. صبر علی (ع)

عند مسیر أصحاب الجمل الی البصرة -: ان هؤلاء قد تمالاوا علی سخطة امارتی، و سأصبر ما لم أخف علی جماعتکم .
در زمانی که اصحاب جمل به سوی بصره حرکت کردند فرمود: اینان به خاطر ناخشنودی از خلافت من گرد هم آمده اند. اما من تا زمانی که برای اجتماع شما خطری حس نکنم، از خود صبر نشان می دهم. (1306)

1312. ارزش ایمان

علیکم بالصبر؛ فان من الایمان کالراس من الجسد، و لا خیر فی جسد لا رأس معه، و لا فی ایمان لا صبر معه .
بر شما باد که صبر و بردباری پیشه کنید؛ زیرا همان گونه که سر، نشانه حیات بدن است، صبر نیز دلیل ایمان است، و بدنی که سر در آن نباشد خیر و حیات در آن نیست و ایمانی که توأم با صبر نباشد ارزشی ندارد. (1307)

1313. صبر در هنگام مصیبت

و قال علیه السلام للاشعث بن قیس لما عزاه بابن له -: یا أشعث! ان تحزن علی ابنک فقد استحقت منک ذلک الرحم، و ان تصبر ففی الله من کل مصیبة خلف. یا أشعث! ان صبرت جری علیک القدر و أنت مأجور، و ان جزعت جری علیک القدر و أنت مأزور؛ یا أشعث! ابنک سرک و هو بلاء و فتنة، و حزنک و هو ثواب و رحمة .
امام علی علیه السلام در دلداری به اشعث بن قیس در مرگ فرزندش فرمود: ای اشعث! اگر برای از دست دادن فرزندت اندوهگین باشی، البته حق پدریی را به جا آورده ای و اگر صبر کنی خدا هر مصیبتی را عوض می دهد، ای اشعث! اگر صبر کنی قضا و قدر الهی بر تو جاری شده و تو گناهکاری. ای اشعث! آمدن فرزندت که مایه آزمایش و گرفتاری است تو را شاد کرد و رفتنش که مایه ثواب و رحمت (برای توست) اندوهگینت ساخت. (1308)