نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1298. راز جامه حیا

من کساه الحیاة ثوبه، لم یر الناس عیبه.
هر که را جامه حیا بپوشاند، عیب او از مردم نهان ماند. (1293)

1299. پوشاندن عیوب دیگران

من أشرف أعمال الکریم، غفلته عما یعلم.
از کارهای شرافتمندانه مرد کریم آن است که از آن چه که می داند خود را به غفلت می زند (و عیب دیگران را نادیده می پندارد). (1294)

1300. عیب آدمی

لا یعاب المرء بتأخیر حقه، انما یعاب من أخذ ما لیس له .
آدمی را عیب نیست که حقش به تأخیر افتد، همانا عیب آن است که دست به ناحق برآرد. (1295)