نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1297. بزرگ ترین عیب

أکبر العیب أن تعیب ما فیک مثله.
بزرگ ترین عیب آن است که آن چه را که خود داری، بر دیگر عیب شماری. (1292)

1298. راز جامه حیا

من کساه الحیاة ثوبه، لم یر الناس عیبه.
هر که را جامه حیا بپوشاند، عیب او از مردم نهان ماند. (1293)

1299. پوشاندن عیوب دیگران

من أشرف أعمال الکریم، غفلته عما یعلم.
از کارهای شرافتمندانه مرد کریم آن است که از آن چه که می داند خود را به غفلت می زند (و عیب دیگران را نادیده می پندارد). (1294)