نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1264. نیایش علی (ع)

أصبحت عبدا مملوکا ظالما لنفسی، لک الحجة علی و لا حجة لی. و لا أستطیع أن آخذ الا ما أعطیتنی، و لا أتقی الا ما وقیتنی .
آن حضرت به طور فراوان نیایش با خدای می نمود: شب را به بامداد رساندم در حالی که بنده ای ستمکار به خویشتنم. پروردگارا! من حجتی بر تو ندارم و من نمی توانم چیزی جز آنچه که تو به من عطا کرده ای بگیرم و نمی توانم خود را نگهداری و صیانت کنم جز آنچه تو مرا صیانت کنی. (1259)

1265. مأنوس ترین انس گیرندگان

اللهم انک آنس الانسین لأولیائک، و أحضرهم بالکفایة للمتوکلین علیک. تشاهدهم فی سرائرهم، و تطلع علیهم فی ضمائرههم، و تعلم مبلغ بصائرهم. فأسرارهم لک المکشوفة، و قلوبهم الیک ملهوفة. ان أوحشتهم الغربة آنسهم ذکرک، و ان صبت علیهم المصائب لجأوا الی الاستجارة بک، علما بأن أزمة الامور بیدک، و مصادرها عن قضائک .
بارالها! تویی مانوس ترین انس گیرندگان بر دوستانت و حاضرترین آنان برای کفایت به کسانی که توکل بر تو می نمایند، آنان را در درونشان شاهدی و بر آنان در وجدان های باطنیشان مطلعی و تویی که به مقدار بینایی های آنان دانایی.
پس رازهای نهانی آنان برای تو آشکار و دل هایشان رابه سوی تو شیفته و بی قرار است. اگر غربت آنان را به وحشت بیاندازد، ذکر تو انیسشان گردد و اگر مصیبت های روزگار بر سرشان تاختن آورد، پناهندگی به تو جویند؛ زیرا می دانند که زمام همه امور به دست تو است و صدور آن ها از مقام قضای تو.(1260)

1266. حمد و سپاس خدا را سزاست!

الحمدلله المعروف من غیر رؤیة، و الخالق من غیر منصبة. خلق الخلائق بقدرته، و استعبد الارباب بعزته، و ساد العظماء بجوده .
حمد و سپاس خدا را که بی آن که دیده شود، شناخته شده و بدون رنج و زحمت آفریننده است، موجودات را به قدرت خویش بیافرید و خداوندگاران را با عزت و اقتدار خویش به بندگی گرفت و با جود و بخشندگی خود بر بزرگان سروری یافت. (1261)