نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1262. طلب بخشش

اللهم اغفرلی ما تقربت به الیک بلسانی، ثم خالفه قلبی
بارالها! بر من ببخشا آن چه را که به وسیله زبانم بر تو تقرب جستم، سپس قلبم یا کاری که بر زبانم کرده بود مخالفت نمود. (1257)

1263. راهنمایی خواستن علی (ع) از خداوند

اللهم ان فههت عن مسألتی، أو عمیت عن طلبتی، فدلنی علی مصالحی، و خذ بقلبی الی مراشدی، فلیس ذلک بنکر من هدایاتک، و لا ببدع من کفایاتک .
خداوندا! اگر از سؤال کردن خود ناتوان باشم یا راه پرسیدن را ندانم، مرا به مصالح خویشتنم راهنمایی و دلم را به سوی موارد رشدم بگردان، این الطاف از هدایت های تو ناشناخته نیست و از کفایت هایی که برای مخلوقات می نمایی شگفت انگیز نمی باشد. (1258)

1264. نیایش علی (ع)

أصبحت عبدا مملوکا ظالما لنفسی، لک الحجة علی و لا حجة لی. و لا أستطیع أن آخذ الا ما أعطیتنی، و لا أتقی الا ما وقیتنی .
آن حضرت به طور فراوان نیایش با خدای می نمود: شب را به بامداد رساندم در حالی که بنده ای ستمکار به خویشتنم. پروردگارا! من حجتی بر تو ندارم و من نمی توانم چیزی جز آنچه که تو به من عطا کرده ای بگیرم و نمی توانم خود را نگهداری و صیانت کنم جز آنچه تو مرا صیانت کنی. (1259)