نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1259. نهی از ناسزاگویی

لما سمع قوما من أصحابه یسبون اهل الشام -: انی اکره لکم أن تکونوا سبابین، و لکنکم لو وصفتم أعمالهم، و ذکرتم حالهم، کان أصوب فی القول، و أبلغ فی العذر، و قلتم مکان سبکم ایاهم: اللهم احقن دماءنا و دماءهم .
شنید که گروهی از یارانش به شامیان ناسزا می گویند، فرمود: من خوش ندارم که شما ناسزاگو باشید، بلکه اعمال او رفتار و موقعیت (باطل) آن ها را خاطرنشان کنید، مؤثر و در بیان و جهت رساتر و قانع کننده تر باشد. به جای ناسزاگفتن به آن ها بگویید: خدایا! خون های ما و آنان را حفظ کن! (1254)

1260. رضا و توفیق خداوندی

فی ختام کتابه الی قثم بن العباس -: وفقنا الله و ایاکم لمحابه
در پایان نامه خود به قثم بن عباس: خداوند ما و شما را به آنچه مورد رضای اوست توفیق دهاد. (1255)

1261. درددل امیرالمؤمنین (ع) با خدا

اللهم انا نشکو الیک غیبة نبینا، و کثرة عدونا، و تشتت أهوائنا
خداوندا! به تو از غیبت پیامبرمان و فراوانی دشمنان و پراکندگی خواسته هایمان شکایت می کنیم. (1256)