نهج البلاغه موضوعی

نویسنده : عباس عزیزی

1258. پناه به خدا

اللهم انی اعوذ بک من أن تحسن فی لامعة العیون علانیتی، و تقبح فیما أبطن لک سریرتی، محافظا علی ریاء الناس من نفسی بجمیع ما أنت مطلع علیه منی، فأبدی للناس حسن ظاهری، و أفضی الیک بسوء عملی، تقربا الی عبادک و تباعدا من مرضاتک .
خداوندا! به تو پناه می برم از این که ظاهرم را در چشم های مردم نیکو جلوه دهی و باطنم را در پیشگاهت زشت سازی، و به وسیله اعمالی که تو از آنها خوب آگاهی داری، خوش بینی و احترامات مردم را برای خود محافظت کنم و ظاهر خوبم را برای مردم آشکار نموده و اعمال بدم را فقط تو بدانی، تا به بندگانت نزدیک و از رضای تو دور گردم. (1253)

1259. نهی از ناسزاگویی

لما سمع قوما من أصحابه یسبون اهل الشام -: انی اکره لکم أن تکونوا سبابین، و لکنکم لو وصفتم أعمالهم، و ذکرتم حالهم، کان أصوب فی القول، و أبلغ فی العذر، و قلتم مکان سبکم ایاهم: اللهم احقن دماءنا و دماءهم .
شنید که گروهی از یارانش به شامیان ناسزا می گویند، فرمود: من خوش ندارم که شما ناسزاگو باشید، بلکه اعمال او رفتار و موقعیت (باطل) آن ها را خاطرنشان کنید، مؤثر و در بیان و جهت رساتر و قانع کننده تر باشد. به جای ناسزاگفتن به آن ها بگویید: خدایا! خون های ما و آنان را حفظ کن! (1254)

1260. رضا و توفیق خداوندی

فی ختام کتابه الی قثم بن العباس -: وفقنا الله و ایاکم لمحابه
در پایان نامه خود به قثم بن عباس: خداوند ما و شما را به آنچه مورد رضای اوست توفیق دهاد. (1255)